காலப் பறவை

ஜீமெயில் உபயோகிப்பது இன்னும் எளிது -1

2011-11-30T04:15:00.014-05:00

அட போப்பா... 'நாங்க பத்து வருசமா ஜீமெயிலை உபயோகிக்கிறோம்.... எங்களுக்கு தெரியாததா!?' என சொல்பவர்கள் பின் வாங்கி கொள்ளலாம்.

இந்த பதிவு ஜீமெயில் பற்றி ஆதியில் இருந்து கற்று தருவது அல்ல. ஜிமெயிலை இன்னும் எப்படி எளிதாக கையாளலாம் என்று சொல்வதற்கே இப்பதிவு.பல பொருத்தமான வினவலை(query) உபயோகிப்பதன் மூலம் ஜீமெயிலை முழுமையாக இன்னும் சிறப்பாக பயன்படுத்த முடியும்.

சரி பதிவுக்கு செல்வோமா....

1) இன்பாக்ஸ் அன் ரீட்(Unread) பிரச்சனை

பலர் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனை தான். சிலநேரம் நம்முடைய இன்பாக்ஸ் லேபிளை பார்க்கும் போது பல மடல்கள் வாசிக்கப்படாமல்(Unread) இருப்பது தெரியும். ஆனால் நமது மின்னஞ்சல் முகப்பில் தேடினாலும் பல மடல்களை காண முடியாது.

சரி இன்பாக்ஸ் லேபிளில் தெரியும் மடல்களை எளிதாக வசிப்பதற்கு வழிமுறை தான் என்ன?

மேலே காணப்படும் புகைப்படத்தில் கொடுத்துள்ளதை போன்று ஜிமெயில் முகப்பில் 'is:unread' என்ற வினவலை(Query) கொடுத்தால் வாசிக்கப்படாத மடல்கள் எல்லாம் முகப்பில் தெரியும்.

2. இணைப்பின்(Attachments) படி மடல்களை தேடுவது.

உங்கள் நண்பர்கள் யாராவது உங்களுக்கு புகைப்படங்களையோ, எம்பி 3 பாடல்களையோ மின் அஞ்சல் மூலம் அனுப்பி இருக்கலாம். அவை உங்களுக்கு தேவைப்படும்போது அவற்றை எப்படி விரைவாக தேடி எடுப்பது?

ஜிமெயில் முகப்பில் 'has:attachment' என்ற வினவலை(Query) கொடுத்தால் உங்களுக்கு வந்திருக்கின்ற இணைப்புகள் மட்டும் முகப்பில் தெரியும்.

சரி.. ஒரு நண்பரிடம் இருந்து வந்த இணைப்புகளை மட்டுமே தேடுவது எப்படி?

ஜிமெயில் முகப்பில் 'has:attachment;from:"email address"' என்ற வினவலை(Query) கொடுப்பதன் மூலம் உங்கள் நண்பர் உங்களுக்கு அனுப்பிய இணைப்பை மட்டும் தேடலாம்.

நீங்கள் அனுப்பிய இணைப்பை எப்படி தேடுவது?

ஜிமெயில் முகப்பில் 'has:attachment;from:"emailaddress";to:"emailaddress="' என்ற வினவலை(Query) கொடுப்பதன் மூலம் நீங்கள் உங்கள் நண்பருக்கு அனுப்பிய இணைப்பை மட்டும் தேடலாம்.

3.கோப்புகளின்(file) படி மடல்களை தேடுவது

பொதுவாக பல்வேறு குழுமங்களில் நீங்கள் இருக்கும் போது உங்கள் ஜி மெயில் கணக்கானது மடல்களால் வெகு சீக்கிரம் நிரம்பி விட வாய்ப்புகள் இருக்கின்றது. அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் இடத்தை அதிகமாய் பிடித்துக் கொள்ளும் கோப்புகளை நீங்கள் எளிதாய் தேடி அழித்துக் கொள்ளலாம்.

MP3 கோப்புகள் உங்கள் மின்னஞ்சல் கணக்கில் அதிக இடத்தை பிடித்துக்கொள்ளலாம். எனவே அதை எப்படி தேடுவது?
'filename:mp3' என்ற வினவலை(Query) கொடுப்பதன் மூலம் உங்கள் மின்னஞ்சல் கணக்கில் இருக்கிற MP3 பாடல்களை மட்டும் தேடிக்கொள்ளலாம்.

இப்படியாக எந்த கோப்பின் எக்ஸ்டன்சனையும்(Extension) சரியாக கொடுப்பதின் மூலம் அந்தந்த கோப்புகளை நீங்கள் எளிதில் தேடிக் கொள்ளலாம்.

உதாரணத்திற்கு

'filename:doc'
'filename:wmv'
'filename:pdf'
'filename:mov'

ஒரு குழுமத்திற்கு அனுப்பப்பட்ட பி.டி.எப் கோப்புகளை நீங்கள் ஏதாவது ஒரு லேபிளில் போட்டு வைத்திருக்கலாம். அவற்றை மட்டும் தேடுவது எப்படி?

'filename:pdf -label:"labelname"' என்ற வினவலை(Query) கொடுப்பதன் மூலம் அந்த குறிப்பிட்ட லேபிளில் இருக்கும் பி.டி.எப். மடல்களை மட்டும் தேடிக் கொள்ளலாம்.

- தொடரும்

தொடர்புடைய பதிவு..

அண்டி கிறிஸ்து

2011-10-31T03:02:00.002-04:00

அண்டி கிறிஸ்து எப்படியாவது பிறந்து விடுவான் சீக்கிரம் உலகை அழித்து விடுவான் என கிளிப்பிள்ளை போல் சொல்லி கொண்டும், நம்பிகொண்டிருந்த நிக்கர் போட்ட காலகட்டம். அண்டி கிறிஸ்த்து அழகாக இருப்பான், அவனுடைய தலையில் 666 என எழுதப்பட்டு இருக்கும் என்ற சித்திரம் எங்களுக்குள் உருவாக்கப்பட்டு இருந்தது.

சில நேரங்களில் வெளிநாட்டுகளில் அண்டி கிறிஸ்து பிறந்தே விட்டான் என ஊரில் வயதான கிழவிகள் பேசி கொண்டு இருப்பார்கள். எனக்கு வரும் சந்தேகங்களை தீர்த்து வைப்பது மலர் அக்கா தான். இது போன்ற கதைகள் உண்மையா என கேட்டால் போதும் கையும், காதும் வைத்து சொல்லி விடுவாள். அவன் பிறக்காமல் இருக்க தினமும் ஜெபம் சொல்ல வேண்டும் என்றும் சொல்லுவாள். என்னை போன்ற நிக்கர் சிறுவர்களில் ஒவ்வருவர் மனதிலும் ஒரு அசைக்க முடியாத வாதையாக அவன் அந்நாட்களில் உருவெடுத்து நின்றான். ஒவ்வருவர் மனதிலும் ஒவ்வரு சித்திரம் வரைந்து வைத்திருந்தோம். பாதிரியார் கோயில்களில் அவனை பற்றி சொல்லாத போதும் எங்கள் ஜெபங்களில் அவன் பிறக்ககூடாது என்று சொல்லி கொண்டோம்..

Anti Christ என்பதை தான் அண்டி கிறிஸ்த்து என சொல்கிறார்கள் என புரிந்து கொள்ள ஆரம்பித்த பயம் போன வயதுகளில் கோயில் செல்லாத ஒரு இளவட்டம் ஊரில் உருவாகி இருந்தது. ஞாயிற்று கிழமை என்றாலே எங்கள் வாசம் ஊர் எல்லையில் இருக்கும் குளக்கரை தான். ஏறக்குறைய அண்டி கிறிஸ்த்து பற்றிய கற்பிதங்கள் அப்போது மனதில் இருந்து மறைந்து இருந்தது.

மலர் அக்காவுக்கு அப்போது திருமணமாகி, மூன்று வயதில் பெண் குழந்தை ஒன்று இருந்தது. குளத்தின் பெண்கள் சப்பாத்தில் (பெண்கள் குளிக்கும் பகுதி) குளித்து விட்டு தன் குழந்தையோடு வந்து கொண்டிருந்தாள். ஊருக்குள் செல்வது என்றால் ஆண்கள் பகுதியை கடந்து தான் செல்ல வேண்டும். பூசை துவங்குவதற்கு அடையாளமாக சேரிக்கடை வேத கோயிலின் மணி ஓங்கி ஒலித்து கொண்டிருந்தது. வலது கையில் குழந்தையை இழுத்தவாறு மணி ஓசை வந்த திசையை பார்த்தவாறே பக்தியாய் முணு முணுத்தவாறு எங்களை கடந்தாள்.

சுனில் மெல்ல தலையை திருப்பி "அக்கோ.. ஓடி போ, மணி அடிச்சாச்சி.... சாமியாரு ஆசிர்வாதம் கொடுத்துட்டாருன்னா அப்புறம் கிடைக்கவே செய்யாது"

சட்டென எங்களை ஊடுருவி ஒருமுறை முறைத்து "போங்கல அண்டி கிறிஸ்துக்களா' என்று சொல்லிவிட்டு விடுவிடுவென நடந்தாள்.
ஏறக்குறைய எங்கள் மனதில் இருந்து அழிந்தே போன அண்டிகிறிஸ்து எங்கள் முன் இருப்பதாக நினைத்தோம்; நாங்களே அண்டிகிறிஸ்து ஆனதை எண்ணி உரக்க சத்தம் போட்டு சிரித்தோம்.. தலையை தடவிக்கொண்டோம் துரதிசடவசமாய் யார் தலையிலும் 666 இல்லை.

ரப்பர் - நூல் விமர்சனம்

2011-09-30T13:52:00.009-04:00

இந்த நாவலில் சுய சாதிய ஆதிக்கத்தை நிறுவுவதில் பெரிதும் முயன்று, ஒரு தனிப்பட்ட மனிதரின் வளர்ச்சியையும், வீழ்ச்சியையும் ஒரு சமூகத்தின் வளர்ச்சியாகவும், வீழ்ச்சியாகவும் கட்டமைக்க முயல்கிறார் ஜெமோ.

நாவலுக்குள் செல்வதற்கு முன் ஆசிரியர் முன்னுரையின் ஒரு சில வரிகளை பார்ப்போம்.

"அந்தரங்க சுத்தியுடன் எனக்கு நானே சொல்லிக் கொள்ளும் வார்த்தைகளின் அளவுக்குத் தூய்மையுடன், சத்தியத்தின் ஒளியுடன் எழுத வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன்".
துரதிஷ்டம் என்னவென்றால் தன்னுடைய முதல் நாவலிலேயே வார்த்தையின் தூய்மையையோ, சத்யத்தின் ஒளியையோ நிறுவ முடியாமல் தோற்றுப் போகிறார் ஆசிரியர். நாவல் முழுக்க ஒரு மதத்தையும், சமூகத்தையும் நோக்கி சாடல்களை வைத்து தன்னுடைய வரலாற்று வன்மத்தை தீர்த்துக் கொள்கிறார்.

சரி நாவலுக்குள் செல்வோம்...

கேரள மாநிலத்தை ஒட்டிய கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தின் மலையோர கிராமம் ஒன்றில் கதை நடப்பதாக இந்த நாவல் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

தாழ்ந்த சமூகத்தில் பிறந்த பொன்னுமணி என்ற விவசாயி, உயர்குடி மக்களான நாயர்களுக்குப் பணிவிடை செய்து, வேண்டியதைப் பெற்று அவர்களுடைய சொத்தை அபகரித்து, காடாக இருந்த பகுதிகளை மாற்றி ரப்பர் மரங்களை நட்டு, பெரும் பணக்காரர் ஆகி 'பெருவட்டர்' என்ற சமூக அந்தஸ்தைப் பெறுகிறார். அவருடைய மகன் செல்லையா- வும் ’பெருவட்டர்’ என்று அழைக்கப்படுகிறார்.செல்லையாவின் மனைவி திரேஸ் 'பெருவட்டத்தி' ஆகிறாள். அவள் ஆடம்பரத்தை விரும்புகிறாள்.

செல்லையா - திரேஸ் தம்பதியினருக்கு ஐந்து பிள்ளைகள். மூத்த மூன்று பெண்பிள்ளைகளும் திருமணம் ஆகி வெவ்வேறு ஊர்களில் செட்டில் ஆகிவிடுகின்றனர். பின் உள்ள இரண்டு மகன்களில் பிரான்சிஸ் குடிகாரன், வேசிகளை நாடிப் போய் ஊதாரியாகச் சுற்றுபவன். லிவி என்ற இளைய மகன் பொறியியல் படித்துக் கொண்டிருந்தாலும், கீழ்த்தரமான நடத்தை உள்ளவன்.

செல்லையாவினுடைய மோசமான தொழில் அணுகுமுறைகளால் தொழிலில் நஷ்டம் வந்து பெரிய பெருவட்டர் உயிரோடு இருக்கும் போதே அவருடைய சொத்துக்களை விற்க வேண்டிய நிலை வருகிறது. தன் சந்ததியினருடையவீழ்ச்சியை பார்த்து, ஏக்கத்தோடு பெரிய பெருவட்டரும் இறந்து போவதாக நாவல் முடிகிறது.

வெளிப்படையாக இந்நாவலில் 'ரப்பர்' மரங்களினால் காடுகள் அழிந்து விட்டன என்பது போன்ற கருத்தாக்கத்தை உருவாக்க முயன்றாலும், முழுக்க முழுக்க தன்னுடைய சாதி மேட்டிமைத் தனத்தையும், கிறிஸ்தவர்கள் மேல் உள்ள வன்மத்தையும் மட்டுமே நிறுவி உள்ளார் ஜெமோ.

வட்டார வழக்கியலை முன்னிறுத்தி நாவலை எழுதும் போது முழுக்க, முழுக்க அதன் சிதைவு கெடாமல் எழுதப்பட வேண்டும். ஜெமோவின் இந்நாவலில் ஒரே கதாபாத்திரம் பாதி நேரம் வட்டார மொழியையும், பாதி நேரம் தமிழ் சினிமா மொழியும் பேசுகிறது.... புரிந்து கொள்வதற்கு கடினமான வட்டார சொற்களுக்கான விளக்கங்கள் 31-ம் பக்கம் வரைக்கே தரப்பட்டுள்ளது. அதன் பிறகு வாசிப்பவர்கள் எதுவும் புரிந்து கொள்ள வேண்டாம் என்று ஆசிரியர் நினைத்து விட்டாரோ என்னவோ :)

அடுத்து.... ஒரு பாஸ்டருக்கும், பாதிரியாருக்கும் உள்ள அடிப்படை வித்தியாசம் கூட தெரியாமல் ஒரு நாவலை எழுதி, தைரியமாக வெளியிட்டு, பரிசும் பெற்றிருக்கிறார் (?!). என்னக் கொடுமை ஜெமோ இது!. கிறிஸ்தவ மதத்தை நோக்கிச் சாட வேண்டும்.. ஆனால்.... எப்படி ? எதை? என்பதில் எக்கச்சக்கத் தடுமாற்றம். அதனால் தான் பாஸ்டர்- பாதிரி விசயத்தில் கூட திணறுகிறார் மனிதர்!.

கதையின் ஓட்டத்தை வைத்து இவர் பாதிரியார் என்றே நாம் அனுமானிப்போம். சரி, எதற்காக இங்கே பாதிரியார்?. பெரிய பெருவட்டருக்கு 'அவஸ்த்தை கொடுப்பதற்காக (நோயில் பூசுதல்)' வருகிறார் என கதையில் சொல்ல வந்தாலும் , அவர் முன்னிறுத்த முயல்வது பாதிரியார் ஒரு பேராசைக்காரர், அடம்பர ஆபரணங்களை அணிபவர், கோபக்காரர். கடைசியில் அந்தக் கதாபாத்திரத்தை வைத்தே 'கிறிஸ்து நொட்டினாறு' என சொல்ல வைத்து சந்தோசப்பட்டு கொள்கிறார் ஜெமோ. ஐயா ஆராய்ச்சியாளரே ! சாதாரண வழக்காடலில் 'கிறிஸ்து' என்றழைப்பதை விட 'இயேசு/ஆண்டவர்' என்றே அழைப்பார்கள் நாஞ்சில் நாட்டு வேதக்காரர்கள். பின் நோயில்பூசுதல் கொடுப்பதற்கு பாதிரியார் தனியாக வருவது இல்லை, கூடவே உபதேசியாரும் வருவார். அதுசரி, பாதிரிக்கும், பாஸ்டருக்குமே வித்தியாசம் தெரியவில்லை... பின் எங்கிருந்து உபதேசியாரை கொண்டு சொருகுவது.

ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தையும் ஜெமோ எப்படிச் சித்தரிக்கிறார் என பார்ப்போம்.....

பொன்னுமணி - அனாதையாக அந்த ஊருக்கு வந்து கூலி விவசாய வேலைகள் செய்து, சொத்துக்களைச் சேர்த்து பெருவட்டர் என்ற நிலைக்கு வருகிறார். பின், அங்கு ஆதிக்க சக்திகளாக இருக்கும் நாயர்களிடம் பணிந்து போய், விவசாயம் செய்ய லாயக்கற்றுக் கிடக்கும் அவர்களுடைய காடுகளைப் பாட்டத்திற்கு எடுத்து ரப்பர் பயிர் செய்து பெரும் பணக்காரர் ஆகிறார். ஒரு கட்டத்தில் அவர்கள் திருப்பி கேட்கும் போது தர மறுக்கிறார்.

இந்த நாவலில் 'தோட்டம்' குடும்பத்தில் உள்ளவர்களில் 'கடும் உழைப்பாளி' என நல்லபடியாக சித்தரிப்பது பொன்னுமணியை மட்டும் தான். ஆனாலும் அவர் ஆசிரியர் பார்வையில் தாழ்ந்த குலத்தை சார்ந்தவர் ஆயிற்றே அவருக்கு எப்படி புனித பிம்பத்தை தருவது ? அதனால் அவருடைய பால்ய கதை ஒன்றை மீட்டு எடுக்கிறார், அதாவது பசிக்காக ஒரு குழந்தையை மிதித்து கொலை செய்தவர் இவர் என்று.

பின், பாட்டம் வாங்கிய நிலத்தை தர மறுக்கிறார் என்பது. ஜெயமோகன் சித்தரிக்கும் காலகட்டம் மலையாளி ஆதிக்கத்துக்குள் தமிழர்கள் சிக்கி இருந்த காலகட்டம். அதிகார மட்டத்தில் இருந்துகொண்டும் பண பலமும் கொண்ட நாயர்கள் ஆதிக்கத்தில் இருந்த காலம். அக்கால கட்டத்தில் பாட்டம் வாங்கிய நிலத்தை ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட விவசாயியால் எப்படி திருப்பித் தராமல் இருக்க முடியும் ? ஜெமோவுடைய நோக்கம் ஒன்றே - உங்கள் முன்னேற்றம், உங்கள் உழைப்பால் வந்தது அல்ல என்பதை நிறுவ வேண்டும்.

அடுத்தது - செல்லையா பெருவட்டர் (பொன்னுமணி பெருவட்டருடைய மகன்)

செல்லையா பெருவட்டர் ரப்பர் தொழில் ஏற்றுமதி செய்வதற்காக பெரும் பணத்தை முதலீடு செய்து அதில் நஷ்டப்பட்டு, தந்தையின் சொத்துக்களை விற்க வேண்டிய நிலைக்கு ஆளாகிறார். தமிழகத்தில் இருந்து கொண்டு கேரளா அரசின் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களை அவர் விலைக்கு வாங்க முயல்வதாக சித்தரிக்கபடுகிறது. அது எப்படி சாத்தியம் என்பது ஜெமோவுக்கே வெளிச்சம்.

அடுத்தது - திரேஸ் - ( செல்லையா பெருவட்டருடைய மனைவி )

திரேஸ் ஒரு ஆடம்பரப் பிரியை, கணவரை பொருட்டாக மதிக்காதவள், இரக்கமற்றவள் என இக்கதாபாத்திரம் முழுக்க ஒரு வில்லி பாணியிலே சித்தரிக்கப்பட்டு உள்ளது... ஆனால் அறுபது வயதுக்கு மேலும் அவளை காமம் தேடி அலைகிறவளாக சித்தரிப்பது தற்செயலானதா ? இல்லை ஜெமோவின் வன்மமா?

பிரான்சிஸ் & லிவி - ( செல்லையா பெருவட்டருடைய மகன்கள் )

இதில் பிரான்சிஸ் ஊதாரியாக பெண்கள் பின் சுற்றித் திரிந்து, கடைசியில் ராம், லாரன்ஸ் ஆகிய டாக்டர்களின் அறிவுரைகளால் மனம் திருந்துபவன் போலவும்... லிவி - கல்லூரிக்கு ஒழுங்காக செல்லாமல் வீட்டில் உள்ள வேலைக்கார பெண்ணை தனது காமத்திற்காகப் பயன்படுத்தி, தந்தைக்கு பண நட்டத்தை ஏற்படுத்தி, தாயினுடைய தவறான நடவடிக்கைகளுக்கு உதவுவது போலவும் சித்தரிக்கப்பட்டு உள்ளது.

ஜெமோ இந்த மகன்கள் கதாபாத்திரத்தின் வழியாக சொல்ல வருவது - நீங்கள் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு, ஏமாற்றி சொத்து சம்பாதித்து வைத்தாலும், உங்கள் குல வாரிசுகள் அதை எப்படியும் அழித்து விடுவார்கள் என்பது. ம்ம்.....

தன்னுடைய மேட்டிமை தாங்கிய நாயர் குலத்தை பற்றி எப்படி சொல்கிறார்?.

ஐயோ...! கேட்கவா வேண்டும்!!!! முஸ்லிம் வீரர்களை நாயர்கள் துரத்திய பராக்கிரமம் ஆகட்டும், அறைக்கல் தரவாட்டின் மேட்டிமையை சொல்வதில் ஆகட்டும், நாயர் பெண்களின் அழகை சித்தரிப்பதில் ஆகட்டும் மனிதர் புகுந்து விளையாடுகிறார். நிற்க.... சுயசாதிய பெருமையை சொல்லி கொண்டு போனால் நாவலை முற்றிலும் நிராகரித்து விடுவார்களே அதற்காகவே மூன்று கதாபாத்திரங்களை உருவாக்குகிறார். 1.தங்கம், 2. சுகாசினி, 3. வேலாயுதன் நாயர்(குளம்கோரி)

தங்கம் - அப்பாவியான அறைக்கல் நாயர் குடும்பத்து பெண். வறுமையால் பெருவட்டர் வீட்டில் வேலை செய்யும் அவளை லிவி தனது காமத்தை தணிக்க பயன்படுத்தி கொள்கிறான்(கவனிக்க....... அவள் நல்லவள் லிவி தான் கெட்டவன்). கடைசியில் மர்மமான முறையில் மரணம் அடைகிறாள்.

சுகாசினி - இவளும் நாயர் தரவாட்டு பெண் தான். வறுமையான சூழலால் விபச்சாரம் செய்கிறாள் ( ஒரு காட்சியில் பிரான்சிசைப் பார்த்து சொல்கிறாள்: "இதுவெல்லாம் விபச்சாரம் செய்து சம்பாதித்த சொத்து. உன் தாத்தா மாதிரி சாதுக்களைக் கொன்று கூட்டி வைத்த சொத்து இல்லை".). அப்போ சரி நாயர் பெண் விபச்சாரம் செய்தால் தப்பே இல்லை.:)

வேலாயுதன் நாயர்(குளம்கோரி) - இவன் தங்கத்துடைய அண்ணன்.

நாயர்களில் இவன் ஒருவனை மட்டும் தான் அகோரி போல சித்தரித்து இருக்கிறார் ஜெமோ..... ஆனால் கடைசியில் அவனும் தன் தங்கை மரணத்துக்கு காரணமானவர்களிடம் இருந்து பெரும் பணத்தை கறந்து தன் தாயை வாழ வைக்கிறான் என்பது போல முடிகிறது.

லாரன்ஸ் என்ற ஆதிவாசி கதாபாத்திரம் ஒன்றையும் உருவாக்கி உள்ளார் ஜெமோ... எதற்கு?? தனக்கும் கிறிஸ்துவை பிடிக்கும் என்ற பிம்பத்தை உருவாக்க வேண்டுமே.. இதோ அந்த கதாபாத்திரத்தின் வழியாக ஜெமோ தனக்கான கோட்பாடை அடித்து தள்ளுகிறார்.
" கிறிஸ்து தேவாலயங்களில் இல்லை, ஆஸ்பத்திரிகளில் இல்லை, கான்வெண்டுகளில் இல்லை, கூட்டு பிரார்த்தனைகளில் இல்லை, கவிதை சொட்டும் ஜெபத்தில் இருக்கிறார். கிறிஸ்து மலைகளில், காடுகளில், இயற்கையில் இருக்கிறார்".

சரி... இந்த நாவலில் அவர் சொல்ல வருவது என்ன ? மேலோட்டமாக அவர் முன் வைக்கும் கருத்தைப் பார்ப்போம்.

ரப்பர் மரங்களால் சுற்றுச் சூழலுக்குக் கேடு. பணத்திற்காக ஏழை விவசாயிகள் அவ்வாறு செய்கின்றனர் என்கிறார். உண்மை தான் வாழும் சுற்றுப்புறத்திற்கு உகந்தது அல்ல ரப்பர். அதை முதலில் தமிழர் பகுதிகளுக்கு அறிமுகபடுத்தியது யார் ? மேட்டிமை பொருந்திய மலையாளிகளே...... பிரிவினைக்கு பின் இங்கே வாழ்வதற்கு உகந்தது அல்ல என பெருவாரியான பகுதிகளை உதறி தள்ளி கேரளத்திற்கே தஞ்சம் புகுந்தவர்கள் அவர்கள். இன்றும் தமிழர் வாழும் பகுதிகளில் கணிசமான சொத்துகள் அவர்களிடமே உள்ளது.

ஒரு ரப்பர் நட்டு, வளர்த்து, அதன் பலனை அனுபவிக்க குறைந்தது ஏழு வருட காலம் ஆகும். எனவே வாழை நடுதல், மரவள்ளி கிழங்கு நடுவது, நெல் உற்பத்தி செய்வது போன்ற பணிகளில் ஈடுபட்டு வந்த சாமானிய விவசாயிகளால் ரப்பர் தோட்டம் அமைப்பது சாத்தியம் இல்லாத ஒன்றாகவே இருந்தது. நாவல் வரையறுக்கும் கால கட்டங்களை எடுத்துக் கொள்ளும் போது ஒரு குடும்பத்தில் குறையாமல் பத்துக்கும் மேற்பட்ட விவசாயிகள் இருந்தனர். அவர்கள் தங்களுக்கு கிடைத்த உபரி நேரத்தில் மலைகளையும், காடுகளையும் கொத்தி சீரமைத்து ரப்பர் மரங்களை நட்டு, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பணம் ஈட்டி கொண்டார்களே தவிர ஜெமோ சொல்வது போல் ஏமாற்றி அவர்கள் சொத்து சேர்க்கவில்லை.

ஒரு காட்சியில் தம்பிரானிடம் இருந்து பொன்னுமணி நிலத்தை பாட்டம் கேட்க வருகிறார். மிகவும் பணிந்து கூழைக்கும்பிடு போட்டு நிலபாட்டம் கேட்க வருவதாக அக்காட்சி சித்தரிக்கப்பட்டு உள்ளது. உயர்சாதி பிராமணர்களிடம் இருந்து 36 அடி தொலைவிலும், நாயர்களிடம் இருந்து 12 அடி தூரத்திலுமே தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் நிற்க வேண்டும் என்ற கொடுமையான அடக்குமுறை அக்கால கட்டத்தில் இருந்ததை ஜெயமோகன் ஏன் சொல்லாமல் மறைக்கிறார்?

சரி.... இந்த நாவல் ஜெமோ வைக்கும் அடியாழமான செய்தி என்ன ? வரலாற்று ரீதியான வன்மம்.

சுமார் 150 ஆண்டுகளுக்கு முன், தனது மார்பகத்தைக் கூட மறைத்துக் கொள்ள உரிமை இல்லாத ஒரு சாதி... கல்வியாலும், பொருளாதாரத்தினாலும் முன்னேறி வந்ததை எப்படி ஜெயமோகன் நாயரால் பொறுத்து கொள்ள முடியும்?.

"யாமானே.... யாமானே...." என துண்டை இடுப்பில் கட்டி, கைகூப்பி நின்ற சாணன் பயல்கள், சட்டை போட்டு இறுமாப்பாய் வலம் வருவதை எப்படி தரவாட்டுகார யாமான் ஜெயமோகனால் பொறுத்து கொள்ள முடியும் ?

'உன் மேல் உள்ள தலைவரி, கூரை வரி, மர வரி, தலைப்பாய் வரி, குடை வரி, ஆடை & அணிகலன் வரி எல்லாவற்றிலும் இருந்து விடுதலை வாங்கி தருகிறேன் என் மதத்தை தழுவு' என்று இன்னொரு வாழ்வுக்கு வழி காட்டிய சீர்திருத்த கிறிஸ்தவ மதத்தை கண்டாலே ஆண்டான் ஜெயமோகனுக்கு கடுப்பு தானே வரும்.

இந்த வன்மத்தை ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மேல் ஏற்றி வைத்து மட்டம் தட்டுகிறார் ஜெமோ.. அந்த கதாபாத்திரம் எபன் - தெரேசுடைய 'டீன் ஏஜ்' காதலன்.

எபன் - திரேசுடைய காதலுக்காக ஏங்கித் தவிப்பவன் என்றும், அதே வேளையில் மலையாளிகளுக்கு எதிராகக் கொந்தளிக்கும் மனநிலை கொண்ட கல்லூரி வாலிபனாகவும், சொந்தமாக முடிவெடுக்க முடியாமல் திணறுபவன் போலவும் சித்தரித்திருக்கிறார். எபன், மலையாளி ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து தெரேசோடு விவாதிக்கும் போது தனது சொந்த அரிப்பை திரேஸ் கதாபத்திரத்தின் வழியாக தணித்துக் கொள்கிறார் ஜெமோ...... உச்சபட்சமாக குமரி தந்தை மார்சல் நேசமணி ஐயாவை "நேசமணி நொட்டினாறு... " என்று சொல்லும் அளவிற்கு. கடைசியில் எபன் கதாபாத்திரம் மலையாளி போலீசால் சாவடிக்க படுகிறது. அதற்கு காரணமான ஆதிக்க பின்புலத்தை எங்கேயும் பதிவு செய்யவே இல்லை நாவலாசிரியர். புரட்சிக்காரன் என்றாலே வலதுசாரி ஜெமோவுக்கு விக்கல் வந்துவிடுமே.... அது தான் இங்கேயும் நடந்தது.

நாயர்களுடைய வீழ்ச்சி அவர்களாலே உருவானது. காலுக்கு மேல் கால் போட்டுக் கொண்டு, உழைக்காமல் சொகுசாய் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த நேரம், மார்தாண்டவர்மா மகாராஜா நிலப்பிரபுத்துவ முறையை ஒழிக்கிறார். பின் திருவிதாங்கூர் திவான் மன்றோ அதிகார அமைப்புகளை மாற்றுகிறார். சும்மா இருந்து காலம் காலமாய் உண்டு கொண்டிருந்த நாயர்களுக்கு வாழ வழி தெரியாமல் தறவாடுகளுக்குள்ளே பிரச்சனை வந்து, குடும்பங்கள் சிதறி வீழ்ச்சியை சந்திக்கின்றனர். அந்த வீழ்ச்சியின் கோபத்தை அதே காலகட்டத்தில் எழுச்சி பெற்ற இன்னொரு சமூகத்தின் மேல் காட்டுவதில் யாருக்கு என்ன லாபம்?

1822 வருடம் துவங்கி 1859 வரை ஏறக்குறைய மூன்று காலகட்டங்களாக நடந்த தோள்சீலை கலகத்தில் தான் முதல் சமூக அந்தஸ்தே அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டது. இது குறித்து 26-7-1859 அன்று அரசு வெளியிட்ட விளம்பரம்.

".. we hereby proclaim that there is no objection to shanar women either putting on a jacket, like the christian shanar women, or to shanar women of all creeds dressing in coarse cloth, and tying themselves round with it as the Mukkavattigal do, or to their covering their bosom in any manner whatsoever, but no like women of higher caste"

இத்தகைய சமூக விடுதலையால் கிடைத்த எழுச்சியை பாராட்டாவிட்டாலும் கொச்சைப் படுத்தாமலாவது இருக்கலாம் அல்லவா ஜெயமோகன் அவர்களே....

இந்நாவலை மறுவாசிப்புக்கு உட்படுத்தும் போது, வரலாற்று ரீதியான பகைமையை தன் நாவலில் முன்னிறுத்த முயன்று ஒரு படைப்பாளியாய் தோற்றுப் போன ஜெயமோகன் மேல் பரிதாபம் தான் வருகிறது.

அண்ணல் அம்பேத்கருடைய வாக்கை இங்கே நினைவு படுத்த விரும்புகிறேன்........
"எவர்கள் இந்நாட்டின் சரித்திரத்தால் மறைக்கப்பட்டார்களோ அவர்களே இந்நாட்டின் சரித்திரத்தைத் திரும்ப எழுதுவார்கள்"

நன்றி: பண்புடன்

புகைப்படங்கள் உதவி: கூகிள், ஜெயமோகன்.இன்

கதைச் சொல்லிகள்......

2011-08-31T12:54:00.011-04:00

ஆனி, ஆடி மாதம் என்றாலே எங்கள் ஊரில் மழை கொட்டோ, கொட்டென கொட்டும். கிணறு முதல் குளம் வரை நிரம்பிவழியும் அந்நாட்களில், விளையாடுவதற்கு போக்கற்று ஏதேனும் ஒரு வீட்டு திண்ணையில் முடங்கி கிடப்போம். பொழுதே போகாத அந்த பால்ய நாட்கள் முழுவதும் எங்களை கட்டிப்போட்டது எங்கள் ஊர் கதைச்சொல்லிகளே...

கதைகள் கேட்க பெரும்பாலும் நாங்கள் கூடுவது கோவில் பிள்ளை தாத்தாவின் வீட்டுத் திண்ணையிலோ , 'கிராப்' தாத்தாவின் வீட்டுத்திண்ணையிலோ தான். மணி சித்தப்பா, ஜெயக்குமார் அண்ணன், ஜாண் அண்ணன், சுந்தரம் அண்ணன், ஸ்டான்லி அண்ணன் என எங்கள் ஊரில் கதைச்சொல்லிகளுக்கு பஞ்சமே இல்லை..அவர்கள் கதை சொல்லி முடிக்கும் போது ஒரு புராணப் படத்தை பார்த்த திருப்தி உருவாகும். பின் அக்கதை, எங்கள் வழியாக பள்ளி நண்பர்களிடையே ஊடுருவும்...

பெரும்பாலும் இவர்களுடைய கதைகள் அச்சம் ஊட்டுபவையாக இருக்கும். இவர்கள் சாகச மனிதர்களை பற்றி சொல்லும் போது அந்த மனிதர்களை தேடி போய் விடலாமா என்று கூட யோசனை போகும். இரவு வழிமறிக்கும் யாக்கிகள், பழிவாங்க காத்திருக்கும் சர்ப்பங்கள்(பாம்புகள்) போன்ற கதாப்பாத்திரங்களுடைய கதைகளை ஏறக்குறைய எல்லா கதைச்சொல்லிகளுமே சொல்லி இருப்பார்கள் ஆனால் வெவ்வேறு சம்பவங்களுடன் கோர்த்து....

சென்னை என்ற கான்கிரீட் காட்டில் தற்போது வசிக்கும் சுந்தரம் அண்ணன் பெரும்பாலும் காட்டில் நடக்கும் கதைகளை சொல்வார்.
அதில் ஒன்று...
காட்டில் ஒருவகை பறவை உண்டு , அந்த பறவை அந்த காட்டிலேயே உயரமான மரத்தில் தான் வசிக்கும் . அபூர்வமாக முட்டை இட்டு குஞ்சு பொரிக்கும் அப்பறவை முட்டை இடும்போது அதற்காக காட்டில் அபூர்வமாக கிடைக்கும் ஒரு வேரை வைத்து ஒரு கூடு தயாரிக்கும். அந்த வேரை எடுத்து, பறந்து செல்லும் போது எந்த மிருகத்தையோ, மனிதனையோ கடந்து போனால் அந்த உயிர்களின் முதுகெலும்பு முறிந்து போகும். அந்த மரத்தில் இருந்து அந்த வேரின் நிழல் நம் மேல் படாமல் எடுத்து வந்து இரும்பின் மேல் தடவினால் தங்கமாகுமாம். தான் ஒருமுறை பேச்சிப்பாறை காட்டுக்கு சென்ற போது அந்த பறவையை பார்த்திருப்பதாக சொல்வார்....

அடுத்த ரெண்டு நாட்கள் கேட்கவே வேண்டாம்.. அந்த பறவையையும், வேரையும் கண்டுபிடிக்க மாட்டோமா... நிறைய மிட்டாய் வாங்கி சாப்பிடலாமே என ஏக்கத்தோடு அலைவோம்.

திகில் அடிக்கும் கதைகளை சொல்வதில் முதலிடம் மணி சித்தப்பாவுக்கு தான்....

நடு இரவில் எங்கேனும் போய் குளம் வழியாக வீடு திரும்பும் போது யாக்கி வழி மறிக்கலாம். யாக்கி நடு இரவிலும் பூவும், பொட்டும் வைத்திருப்பாள். நம்மிடம் வெற்றிலை கேட்பாள். சுண்ணாம்பு கொடுக்கும் போது கத்தியில் எடுத்து தான் கொடுக்க வேண்டும். பின் நாம் நடக்க ஆரம்பிக்கும் போது நமது பெயரை சொல்லி கூப்பிடுவாள் அப்போது நாம் திரும்பி பார்க்காமல் நடக்க வேண்டும். கையில் கத்தியோ, வெட்டோத்தியோ வைத்திருந்தால் யாக்கி நம்மை மறிக்க மாட்டாள் என அறிவுரை சொல்லுவார்.

ஊரில் நமக்கு தெரியாத ஒரு பெயரை சொல்லி அந்த நபர் பேய் அடித்து தான் இறந்தார் எனவும்.... பேய் அடித்து முதுகில் ஐந்து விரல்களில் தடம் இருந்ததாகவும் சொல்லுவார். குளத்தங்கரையில் ஒரு சில நேரம் தீ பந்தத்தை கொளுத்தி கொண்டு பேய் போனதை தான் பார்த்திருப்பதாக சொல்வார்.

ஜாண் அண்ணனும் இதே மாதிரி கதை சொல்லுவார்.....

இரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு பின் தான் பேய்கள் கல்லறையில் இருந்து எழுந்து உலாவும் என்றும் பேய்களை நமது வெறும் கண்ணால் பார்க்க முடியாது என்றும், வீட்டு வளர்ப்பு பிராணிகளான ஆடு, மாடு, நாய் போன்றவற்றால் அவைகளை பார்க்க முடியும் என்றும், நாய்கள் ஓலமிடுவது பேய்கள் நடமாட்டத்தை பார்த்து தான் என்றும் சொல்வார்.
இக்கதைகளை கேட்ட சில நாட்கள் இரவு தூக்கமே வராது. நாய்கள் குரைத்தாலே பேய்கள் தான் நடமாடுகிறது என்று நான் உட்பட ஊரில் இருந்த அத்தனை வாண்டுகளும் நம்பினோம்.

சர்ப்பத்தின் கதைகளை ஏறக்குறைய எல்லோருமே சொல்வார்கள்....
ஜோடி பாம்புகளை அடிக்க கூடாது. ஒத்தையாய் பாம்பை அடித்து கொன்றால் அதன் ஜோடி காத்திருந்து பழி வாங்கும் என்றும். பாம்பை அடிக்கும் போது உடனே அடித்து கொன்று விட வேண்டும் அதை சாபமிட வைக்க கூடாது என்றும்... பாம்புக்கு கொஞ்சம் உயிர் விட்டு புதைத்தாலும் அது மண்ணின் வழியாக ஊடுருவி வந்து பழிவாங்கும் என்றும் சொல்வார்கள்.

பக்கத்து ஊரில் பாம்பின் தலையில் மண்வெட்டி வைத்து வெட்டியதில் தலை பறந்து நன்றாக வளர்ந்திருந்த ஒரு பனை மரத்தில் தட்டி விழுந்ததாகவும்.. ஒரு வாரத்திலேயே அந்த பனை மரம் பட்டு போனதாகவும் சொல்வார்கள்.

சர்ப்பங்கள், நாகரத்தின கற்களை கக்கும் கதைகள் சுவாரசியமானவை.....

நெடுநாள் விஷத்தை தேக்கி வைத்திருக்கும் நாகத்தின் வயிற்றில் நாகரத்தின கற்கள் உருவாகும். அதை அமாவாசை இரவன்று ஏதேனும் ஒரு இடத்தில் வைத்து விட்டு அந்த நாகரத்தினத்தின் வெளிச்சத்தில் இரை தேடும். நாம் அந்த நாகரத்தினத்தை எடுக்க முயற்சித்தால் அதன் வெளிச்சம் குறையும் போது பாம்பானது நம்மை கொத்தி விடும். நாகரத்தினத்தை நாம் நடு இரவில் பார்த்தால், மாட்டு சாணத்தால் அந்த நாகரத்தினத்தை மூடி விட்டு, பக்கத்தில் உள்ள உயரமான மரத்தில் ஏறி அமர்ந்து விட வேண்டும். நாகரத்தினத்தின் வெளிச்சம் குறைந்து அதை தேடி வரும் சர்ப்பத்தால் அதனை கண்டுபிடிக்க முடியாமல், தன்னை தானே தற்கொலை செய்து கொள்ளும். அடுத்தநாள் விடியற்காலையில் நாகரத்தினத்தை எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

இன்னொரு கதை.......

மழை நேரத்தில் ஆற்றில் புரண்டு வரும் தங்க அண்டாக்கள் பற்றியது. இது போல வரும் அண்டாக்களை பிடிப்பது எப்படி என்றும் சொல்வார்கள்.. தவறாக பிடித்தால் அது கவிழ்ந்து நம்மை கொன்று விடும் என்றும் சொல்வார்கள். கண்டிப்பாக ஊரில் தங்க கருப்பட்டியோ, அண்டாவோ கிடைத்த ஒருவர் இவர்களது பார்வையில் இருப்பார்கள்.

இன்று நினைத்து பார்த்தாலும் என்னால் இதே அளவு லாவகத்துடன், நம்பும்படி அக்கதைகளை சொல்ல முடியுமா என்பது சந்தேகமே.. ஆனால், அந்நாட்களின் சுவாரசியமே கேள்விகள் ஏதும் எழுப்பாமலே அக்கதைகளை நாங்கள் ஏற்றுகொண்டது தான் என்று தோன்றுகிறது. அந்த பால்ய கதை நாட்களை நிரப்பிய அண்ணன்கள் பிழைப்புக்காக பல ஊர்களில் புலம் பெயர்ந்து விட்டனர். ஊருக்கு செல்லும் போது அபூர்வமாய் தென்படும் அவர்கள் என்னை கண்டு சிநேகத்தோடு சிரித்து "நல்லா இருக்கியா, குடும்பம் எல்லாம் நல்லா இருக்கா, வேலை நல்லா போகுதா" என்று ஒரு சில கேள்விகளுக்குளாகவே நலம் விசாரித்து,நகர்ந்து போய் விடுகிறார்கள்.

அவர்கள் கடந்து போகும் போதெல்லாம் என்னுள் எழும் விடையில்லா கேள்வி.....
"எங்கே தொலைத்திருப்பார்கள் அவர்களுக்குள் இருந்த கதைச் சொல்லிகளை??"

சமணமும் தமிழும் - நூல் விமர்சனம்

2011-07-31T10:19:00.009-04:00

தமிழ்மொழி தன் வழி நெடுக பிரமாண்டமான மனிதர்கள் நமக்கு தந்திருக்கிறது. அதில் சிலர் கடவுளாகவும், சிலர் அரசர்களாகவும், சிலர் அறிஞர்களாகவும், சிலர் புலவர்களாகவும் போற்றப்படுகின்றனர். அதில், நம்மொழி நமக்கு தந்த முக்கியமான அறிஞர்களில் ஒருவர் மயிலை.சீனி.வேங்கடசாமி.

மயிலை.சீனி.வேங்கடசாமி ஒரு தமிழறிஞர் மட்டுமல்ல மிகச்சிறந்த இலக்கிய ஆய்வாளரும் கூட. தவறான கருத்துக்களை மறுத்து உண்மையை நிலைநாட்டுவதும், அதிகம் அறியாத இருண்ட பகுதிகளுக்கு வெளிச்சமூட்டுவதுமே இவருடைய ஆய்வு நெறிகள். இவர் நமக்கு தந்த முக்கியமான நூல்களில் ஒன்று 'சமணமும் தமிழும்'.

சமண சமயத்தவர் செய்துள்ள தொண்டு போல அவ்வளவு அதிகமான தொண்டுகளை வேறு சமயத்தவர் தமிழ் மொழிக்கு செய்யாத காரணத்தினாலே தான் இந்நூலை தாம் எழுதியதாக குறிப்பிடுகிறார்.

சமண சமயம் தோன்றிய வரலாற்றிலிருந்து இந்நூல் துவங்கிறது. சமண சமயம் ஜைன மதம், ஆருகத மதம், நிகண்ட மதம், அநோகாந்தவாத மதம், சித்தியவாத மதம் என பல பெயர்களில் விளங்கப்படுகிறது. சமண சமயக் கொள்கைகளை பரப்பும் பொருட்டு விருஷப தேவர்(ஆதி பகவன்) முதல் வர்த்தமான மகாவீரர் வரை மொத்தம் இருபத்தி நான்கு தீர்த்தங்கரர்கள் இப்பூமியில் தோன்றியுள்ளார்கள். ராமாயணம் மற்றும் பாரதம் இந்து மதத்தில் உள்ளது போல சில,சில மாறுதல்களுடன் சமண சமயத்திலும் காணப்படுகிறது என்பதையும் சமண சமயத்தின் இருபத்தி நான்காவது தீர்த்தங்கரராகிய மகாவீரர் காலத்தில் வாழ்ந்தவர் தான் பவுத்த மதத்தை உண்டாக்கிய மற்காலி என்றும் அதனால் பவுத்த, ஆசீவக மதத்திற்கும் முற்பட்ட மதம் சமண மதம் என ஆதாரங்களுடன் நிறுவுகிறார்.

நவபதார்த்தம் எனப்படும் உயிர், உயிரல்லாது, புண்ணியம், பாவம், ஊற்று, செரிப்பு, உதிர்ப்பு, கட்டு, வீடு போன்ற சமண தத்துவத்தின் ஒன்பது பொருட்களை சமண சமய நூல்களான மணிமேகலை, சீவகசிந்தாமணி, நீலகேசி ஆகியவற்றின் துணை கொண்டு விளக்கியுள்ளார்.

சமணர்கள் ஒழுக்கத்தை சாவக தர்மம், யதி தர்மம் என இருவகையாக பிரிக்கின்றனர். அதில் சாவக(சிராவக) தர்மம், மனைவி மக்கள் சுற்றத்தாருடன் இருந்து ஒழுகும் ஒழுக்கம் என்றும், யதிதர்மம் உலகத்தைத் துறந்து வீடு பேற்றினைக் கருதித் தவஞ் செய்யும் முனிவரது ஒழுக்கம் என்றும் குறிப்பிடுகின்றார். சமண முனிவர்கள் துறந்து வாழ்ந்த சிற்றின்பத்தில் ஐம்பொறிகள் எவை என்பதை நாலடி நானூறு என்னும் சமண நூல் பாடல் மூலம் விளக்கியுள்ளார்.

'மெய்வாய்கண் மூக்குச் செவிஎனப் பேர்பெற்ற

ஐவாய வேட்கை அவாவினை - கைவாய்

கலங்காமல் காத்துய்க்கும் ஆற்றல் உடையான்

விலங்காது வீடு பெறும்'

சமண சமயத்தில் இல்லறம்-துறவறம் பற்றி கொள்கைகளுக்கு திருத்தக்க தேவர் அருளிய நரிவிருத்தத்தில் வரும் இப்பாடலை முன்வைக்கிறார்.

'பாங்கமை செல்வராகிப் பகுத்துண்டு வாழ்தல் ஒன்றே

தாங்கிய தவத்தின் மிக்க தவநிலை நிற்றல் ஒன்றே'

சமணர்கள் என்றாலே ஆடை துறந்து அம்மணமாக அலைப்பவர்கள் அல்ல என்றும், சமண சமயத்தில் உயர்நிலையடைந்த துறவிகள் மட்டுமே அது போன்று இருப்பார்கள், மற்றபடி இல்லற அறத்தை மேற்கொள்ளும் சமணர்கள் நம்மை போல் ஆடை உடுத்தி பத்து வகை ஒழுக்கத்தை கடைப்பிடித்து வாழ்ந்தனர் என்பதை திருக்கலம்பகம் என்னும் சமண நூல் வழியாக விளக்குகிறார்.

கி.மு மூன்றாம் நூற்றாண்டில் பாத்திரபாகு முனிவரின் சீடராகிய விசாக முனிவரால் தமிழ்நாட்டில் சமண சமயம் பரவியதை மதுரையில் காணப்படுகின்ற பிராமி கல்வெட்டெழுத்துக்கள் சான்று பகர்கின்றன என்பதையும் பாண்டிய நாட்டிலிருந்தே இலங்கைக்கு சமண மதம் பரவியிருக்க வேண்டும் என்பதை 'மகா வம்சம்' நூல் மூலம் உறுதிப்படுத்துகிறார்.

மணிமேகலை, சிலப்பதிகாரம் முதலிய சங்ககாலத்து நூல்களும் தேவாரம், நாலாயிர பிரபந்தம், பெரிய புராணம், திருவிளையாடல் புராணம் ஆகிய பிற்காலத்து நூல்களும் சமண சமயம் தமிழ் நாட்டில் எவ்வாறு வேரூன்றி தழைத்து, தளிர்த்து இருந்தது என்பதை சான்று பகர்கின்றன. சமணர்கள் தமது மத கொள்கைகளை மறைத்து வைப்பது மன்னிக்க முடியாத பெருங்குற்றமாக கருதியதால் மக்கள் பேசிய தாய்மொழியிலேயே தமது சமண நூல்களை எழுதினர். அதனால் தான் சமண சமயம் தமிழ்நாட்டில் முதலில் ஆழமாக கால்பதித்தது என்கிறார் நூலாசிரியர். தமிழ்நாட்டில் சமணம் ஆழமாக பரவியிருந்ததை பிற சமய நூல்கள் கூட தெளிவுபடுத்தி இருக்கின்றன என்பதை சைவ நூலான பெரிய புராணத்தின் ஒன்றின் மூலம் விளக்குகிறார்.அப்பாடல்.

'மேதினிமேல் சமண்கையர் சாக்கியர்தம் பொய்மிகுந்தே

ஆதிஅரு மறைவழக்கம் அருகிஅரன் அடியார்பால் பூதிசா தளவிளக்கம் போற்றல்பெறா தொழியக்கண் டேதமில்சீர் சிவபாத விருதயர்தாம் இடருழந்தார்."

(பெரிய புராணம் திருஞான சம்பந்தர் - 18)

சமண மதம், வைதீக மதம், பவுத்த மதம், ஆருகதம் போன்றவை தமிழகத்தில் மிகபெரிய சமய போர்களை நடத்தியுள்ளன. பவுத்தமும், ஆருகதமும் தமிழகத்தில் குன்றி போக வைதீக மதம் திராவிட மதக்கடவுளான முருகன், கொற்றவை, சிவன் போன்றவைகளை உள்வாங்கியபின் சமணர்களுக்கும், இந்து மதத்திற்குமான சமய போர்கள் உக்கிரமடைந்தன என்பதை பல பாடல்கள் நமக்கு தெளிவுபடுத்துகின்றன. திராவிட-வைதீக மதங்கள் இரண்டினையும் இணைத்து சேக்கிழார் முன்வைக்கும் பாடல்கள் சிலவற்றை நமக்கு சுட்டிக்காட்டுகிறார் ஆசிரியர். அவை...

'வேதநெறி தழைத் தோங்க மிகுசைவத் துறை விளங்க'

'தாரணி மேற் சைவமுடன் அருமறையின் துறை விளங்க'

'சைவ முதல் வைதீகமும் தழைத் தோங்க

'அருமறை சைவத் தழைப்ப'

'சைவ நெறி வைதீகத்தின் தருமா நெறியொடுந் தழைப்ப'

சைவ-வைணவ சமயங்கள் ஒன்றுபட்டிருந்த கி.பி. 7,8,9 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் சமயபோர் உச்சமடைந்து சமண மதம் வீழ்ச்சியை சந்தித்தது. அதற்கு முக்கியமான காரணமாக ஆசிரியர் கொள்வது சமண மதம் 'வீடு பேற்றை' துறவறம் எய்தினால் மட்டுமே அளித்து ஆனால் இந்து மதமோ ஒருவர் இறைவனிடம் பக்தி கொண்டாலே அவர் 'வீடு பேறு' அடையலாம் என்றது. இதனை தேவாரம், நாலாயிரம் முதலிய சைவ நூல்களில் காணலாம் என்கிறார்.

கழுவேற்றுதல் கலகம் செய்தல், நிலபுலன்களை கவர்தல் என பலவிதத்தில் சமண சமயம் தாக்கப்பட்டது. பல சைவ-வைணவ நூல்கள் இதை உறுதிபடுத்துகின்றன. உதாரணத்திற்க்கு தொண்டரடி பொடி ஆழ்வாரின் திருப்பாடல் மூலம் அக்காலத்துச் சமய போர் எவ்வளவு முதிர்ந்து, காழ்ப்பு கொண்டிருந்தது என்பதை காணலாம்.

'வெறுப்போடு சமணர் முண்டர் வீதியில் சாக்கியர்கள் நின்பால்

பொறுப்பரியன்கள் பேசில் போவதே நோயதாகிக்

குறிப்பெனக் கடையுமாகில் கூடு மேல் தரையை ஆங்கே

அறுப்பதே கருமங்கண்டாய் அரங்கமா நகருளானே'

சமணம் தோய்ந்து போன போது அம்மதத்தின் பல கொள்கைகளையும், பண்டிகைகளையும் இந்துமதம் உள்வாங்கியது என எடுத்துக்காட்டுகளோடு விவரிக்கிறார். உதாரணத்திற்கு கடைசி தீர்த்தங்கரரான வர்த்தமான மகாவீரர் பாவாபுரி நகரத்தில் தங்கியிருந்து வீடுபேறு அடைந்ததை தீபாவலியாக சமணர்கள் கொண்டாடினர். பிற்காலத்தில் சமணர்கள் இந்துமதத்தில் சேர்ந்த போது அவ்விழாவை தொடர்ந்து கொண்டாடினர். இந்து பண்டிதர்களும் பின்னர் அவ் விழாவிற்கு ஒரு புராண கதையை கற்பித்துக் கொண்டு இன்று அப்பண்டிகையை 'தீபாவளி'யாக இந்து சமயத்தவரால் கொண்டாடப்படுகிறது.சமணம் தமிழகம் முழுவதும் பரவி இருந்திருக்கிறது. பக்தி இயக்கத்தின் துணையினால் உயிர் பெற்ற இந்துமதம், சமண சமயத்தின் கொள்கைகள், பண்டிகைகளை மட்டுமல்லாது அதன் கோயில்களையும் கவர்ந்து கொண்டது என்பதை தொல்லியல் துறையினாரின் ஆய்வுகளுடன் ஒப்பிட்டு நமக்கு தந்திருக்கிறார்.

சமணமும், தமிழும் என்ற இந் நூலை வாசித்து முடித்த பின் அது தந்த பிரமிப்பில் இருந்து வெளிவரவே சில நாட்கள் ஆகின. மேம்போக்கான செய்திகளை சொல்லாமல் பெரும்பாலும் கல்வெட்டுகள், சங்கப்பாடல்கள், சமய நூல்களின் துணை கொண்டே நமக்கு இந்நூலை தந்திருக்கிறார் ஆசிரியர்.

தமிழரின் தொன்மையையும், அவர்களின் ஆதிமதம் எது என்ற நமது பார்வையையும் இந்நூல் விசாலப்படுத்தும் என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகம் இல்லை.வரலாற்றை நேசிக்கிற,தமிழ் தேசியத்தை நம்புகிற அன்பர்கள் தவறவிட கூடாத நூல் இது. அரசுடமையாக்கப்பட்ட இந்நூலை பின்னிணைப்புகளுடன் முதல் பதிப்பாக செண்பகா பதிப்பகம் வெளியிட்டு இருக்கிறது. விலை ரூ75.

இந்நூலை தபால் மூலம் வாங்க தொடர்பு கொள்ள வேண்டிய முகவரி.

ஸ்ரீ செண்பகா பதிப்பகம்,

தபால் பெட்டி எண்: 8836

பாண்டி பஜார், சென்னை-17

தொலைப்பேசி : 044-24331510

கடவுள் சிரித்தார்

2011-06-29T14:44:00.005-04:00

மெட்ராஸ் அப்போது சென்னை ஆகவில்லை. பட்டய படிப்பு முடித்து விட்டு மெட்ராசின் மூலை முடுக்கெல்லாம் வேலைக்காக சுற்றி திரிந்த காலம். அன்று சென்னை எக்மோர் பகுதியில் அலைந்து விட்டு, பட்டினப்பாக்கம் செல்லும் பேருந்துக்காக காத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

'சார்' என்ற குரல் கேட்டு திரும்பி பார்த்தால் மாநிறத்தில் கந்தலான உடை, பரட்டை தலையென சுமார் பதினாறு வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு பையன் அருகில் நின்றிருந்தான்.

'என்னப்பா'? என கேட்டேன்.

'என் பேரு சரவணன். சொந்த ஊரு திருச்சி . ஊர்ல நானும் அம்மாவும் இட்லி சுட்டு பொழச்சிக்கிட்டு இருந்தோம். மெட்ராஸ்ல பெரிய ஹோட்டலுல வேல வாங்கி தரேன்னு சொல்லி கூப்பிட்டாரு. இந்த அட்ரஸ்ல போய் பார்த்தா அவரு ஒரு வாரமா வேலைக்கே வரலன்னு சொன்னங்க. நானும் ரெண்டு நாளா வேற எங்கையாவது வேல கிடைக்குமான்னு தேடி பாத்தேன். கிடைக்கல.. ஊருக்கு போக காசில்ல, நீங்க தர முடியுமா ?'

அனுபவம் தந்த பாடங்களால் அவனையே வெறித்து பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன். அவன் கையில் வைத்திருந்த துண்டு சீட்டை வாங்கி பார்த்தேன். எக்மோரில் ஏதோ ஒரு உணவகத்தின் பெயரும், முகவரியும் எழுதப்பட்டு இருந்தது.என் மவுனத்தை புரிந்து கொண்ட அவன் 'சார் இந்த வாட்சை வச்சுக்கோங்க சார், டிக்கெட் மட்டும் எடுத்து குடுங்க பணம் வேண்டாம்'.டிக்கெட் விலைக்கு பெறுமானம் கூட வராத வாட்ச் ஆனாலும் அவன் டிக்கெட் மட்டும் எடுத்து கொடுங்கள் என்று சொன்னது அவன் மேல் இன்னும் நம்பிக்கையை ஊட்டியது.
'வாட்ச் எல்லாம் வேண்டாம் பா.. டிக்கெட் எவளவு ரூபாய் தெரியுமா' என்று கேட்டேன். 'தெரியாது சார்' என்றான் வாயை சுளித்து.

'வா கேட்கலாம்' என்று டிக்கெட் கவுண்டருக்கு போய் பயண சீட்டு கேட்ட போது என்னிடம் இருந்த பணத்தை காட்டிலும் அதிகமான தொகையாக இருந்தது.

'சார்' என பின்னால் இருந்து ஒரு குரல் அழைத்தது. திரும்பி பார்த்தால் கையில் இரண்டு கால்களும் ஊனமான ஒரு வாலிபர் நின்று கொண்டிருந்தார். 'நீங்க திருச்சிக்கு டிக்கெட் கேட்டதை பார்த்தேன், ஊனமுற்றோர் சலுகையில என்கூட ஒருத்தர் ஒன் தேர்ட் டிக்கெட் எடுத்து கூட வரலாம், நீங்க விருப்பப்பட்டா என் கூட வரலாம்'

பின்னால் பயண சீட்டு எடுக்க வந்தவருக்கு வழியை விட்டு வெறித்து பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன். ' கடவுளே... ஒருவருக்கு மானசீகமாகவே உதவி செய்ய விரும்புகிறேன். என்னிடம் இந்த சிறுவனுக்கு உதவி செய்யும் அளவுக்கு பணம் இல்லை. நீ உண்மையிலேயே இருக்கிறாய் என்றால் உதவு பார்ப்போம்' என அறியாத பரம்பொருளிடம் சவால் விட்டேன்.

ஒரு நிமிடம் உறைந்து விட்டேன். என்ன திருவிளையாடல் இது. இப்படி கூடவா ஒருத்தருக்கு உதவி கிடைக்கும். நாக்கு தளுதளுத்தது. மேற்படி பேச முடியாமல் திருச்சிக்கு டிக்கெட் எடுத்தோம்.

உடனடியாக அவர்களை விட்டு பிரிய மனமில்லாமல் இருவருடன் நானும் சென்று சற்று நேரம் ரயிலில் உட்கார்த்து பேசினேன். ரயில் கிளம்ப போகும் நேரம் எதோச்சையாய் ஞாபகம் வந்து 'சாப்பிட்டியப்பா' என சரவணனை கேட்டேன். 'இல்லை அண்ணா' என சன்னமான குரலில் சொன்னான். கையில் இருந்த பத்து ரூபாயை அவனிடம் கொடுத்து விட்டு அவர்களிடம் இருந்து விடை பெற்றேன்.

எக்மோரில் இருந்து வீட்டுக்கு செல்ல வேண்டுமே. பாக்கெட்டில் துழாவி பார்த்ததில் வீடு போய் சேர்வதற்க்கான காசு தேறாது என்று தோன்றியது. சரி பரவாயில்லை,கடவுள் விட்ட வழி.. காசு இருக்கிற தூரம் வரைக்கும் டிக்கெட் எடுத்து விட்டு பின் நடத்து போய் விடலாம் என கணக்கிட்டு பட்டினப்பாக்கம் செல்லும் பேருந்தில் ஏறினேன். இன்னொரு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது..

பள்ளி நண்பன் ஒருவன் பேருந்தில் டிக்கெட் கேட்டு நின்றுக்கொண்டு இருந்தான். என்னை பார்த்ததும் 'உனக்கு எங்க போகணும்' என கேட்டு எனக்கான பயணச்சீட்டையும் அவனே எடுத்துக்கொண்டான். அவனது முகத்தை எதிர்கொள்ள முடியாமல் திரும்பி பார்த்தேன். மேகத்தினூடே கடவுள் சிரிப்பது போல் இருந்தது.

-
பண்புடன் சித்திரைத் திருநாள் சிறப்பு போட்டியில் பரிசு பெற்ற கதை

எதை நோக்கி தென் திருவாங்கூர் கிறிஸ்தவம் ?

2011-05-31T11:22:00.013-04:00

Buzz-ல் பகிர்ந்து கொண்டதை இங்கே தொகுத்து தந்திருக்கிறேன்

தமிழ் சாதிகளை சத்ரியர்கள் ஆக்கி, அம்மனை அம்பாள் ஆக்கி, நாட்டார் தெய்வங்கள் அருள் பாலித்த இடங்களை வைதீக தெய்வங்கள் கொண்டு நிரப்பி......இன்னும் என்னென்னவோ செய்த தீவிர ஹிந்துத்வாக்களுக்கு சற்றும் குறைவானதல்ல...

மரபு வழி தமிழ் கிறிஸ்தவர்களின் சடங்குகளை தகர்த்து\விமர்சித்து பெந்தேகோஸ்த்தே கிறிஸ்தவர்கள் செய்யும் சாகசம்...

****************************************

ஆதிமனிதனின் கூட்டு வேட்டையை இன்றும் கடைபிடிப்பவர்கள் மீனவ சமுதாய மக்கள். அவர்கள் செய்யும் மீன் பிடி தொழிலாலையே இன்றும் குழு மனப்பான்மை அவர்களிடம் வேரூன்றி இருக்கிறது. நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் ஒட்டுமொத்தமாக மதம் மாறியதில் இருந்து, இன்றும் ஏதேனும் போராட்டம் என்றால் அனைவரும் தம் தொழிலை விட்டு ஒன்று கூடுவது வரை அது தொடர்கிறது.......

கல்வி கற்ற பிள்ளைகள் கடல்புறத்தில் இருந்து விலகி நகர்புறத்தை நோக்கி நகர்வதும், அரசியல் சார்பில்லாத தலைவன் ஒருவன் உருவாகாமல் போனதும் மற்ற கிறிஸ்த்தவ சமூகங்களை ஒப்பிடும் போது மிகப்பெரிய பின்னடைவை அவர்களிடையே ஏற்படுத்தி இருக்கிறது.

சிறு மத மோதலாக துவங்கிய மண்டைக்காடு கலவரம் பின் ஜாதிய வடிவெடுத்ததும் அடித்து கொண்டு செத்தது கிறிஸ்த்தவ மீனவனும், ஹிந்து நாடாருமே. கடலோரமும் அதனை ஒட்டிய ஹிந்து நாடார் கிராமங்களும் எரிந்து கொண்டிருந்த போது நாகர்கோயிலின் மத்திய பகுதியில் இருந்து வெகுவாக குளிர்காய்ந்து கொண்டிருந்தன சில ஹிந்துத்வா சக்திகள்......

காக்கி உடைகள் அணிந்து இவர்கள் துவங்கி வைத்த "ஜெய் காளி" கோஷம் தமிழ் சாதிகளை துண்டாட வழி செய்தது. அறுவடையின் பலனும் அவர்களுக்கே கிடைத்தது பின் வந்த தேர்தல்களின் வழியாக....

கலவரம் நடந்து ஏறக்குறைய மூன்று தசாப்தங்களை கடந்து விட்டாலும் இன்றும் அதன் வலிகளும், கசப்புகளும் இரு சமுதாய மக்களிடையே எச்சமாய் இருந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது.

பி.ஜே.பி வேட்பாளருக்கு எதிராக ஒரு (ரோமன் கத்தோலிக்க) கழுதையை நிப்பாட்டினால் கூட அதற்க்கு விழும் ஓட்டுகளின் மர்மம் இது தான்.

*****************************************

ஒரு இனத்தின் பண்பாட்டை உள்வாங்காமல் எந்த ஒரு மதத்தையும் திணிக்க முடியாது.....
பண்பாட்டை சரிவர உள்வாங்காமல் உதிர்ந்து போனவை சமணமும், பவுத்தமும்......
உள்வாங்கி, அடர்த்தியான அஸ்திவாரத்தை போட்டு உட்கார்ந்து கொண்டது ரோமன் கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவம்.

சூழ்ச்சி என்ற வெற்று சொல்லாடலை விட அதிபுத்திசாலித்தனம் என்ற சொல்லாடலே இதற்கு பொருந்தும், ஏனென்றால் சூழ்ச்சி என்பது காலத்தின் தொடர்ச்சியில் அழிந்து போக கூடியது.

தமிழர் மரபு வழிபாடுகள் அழிக்கப்படாமல் இருந்த காரணத்திற்காகவே பல நேரம் ரோ. க. கி - வத்தை சிலர் சிலாகிப்பது உண்டு.

உதாரணத்திற்கு :

பூசை - பூசை(மாஸ்)
கோவில் - கோவில் (சர்ச்)
வேதம் - வேதாகமம்(பைபிள்)
சாமியார் - சாமியார் (பாதிரியார்)
மந்திரம் - மந்திரம் (பிரேயர்)
படைத்தல் - அசனம் கொடுத்தல்
மொட்டையடித்தல் - மொட்டையடித்தல்
பஜனை - பஜனை
சாமி சிலை - சொரூபம்
வேண்டுதல் - வேண்டுதல்
நேர்ச்சை - நேர்ச்சை
குலசாமி - பாதுகாவலர்
தேர் இழுத்தல் - தேர் இழுத்தல்
...................
ஆய்வு நோக்கில் ஐந்து நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் சென்று இப்பண்பாட்டு மதமாற்றத்தின் அடிவேரை நோக்கினால் சாதீய அடக்குமுறையின் கோரம் வெளிவருகிறது...
என்ன செய்ய??
நான்கு நூற்றாண்டுகளுக்கு பின் ஆதிக்கசக்திகள் விழித்து கொண்ட போது, மந்தைகள் அதன் கிடையை விட்டு எப்போதோ விலகி சென்று விட்டிருந்தன இன்னொரு மேய்ப்பனை தேடி..........

**************************************

தேர்தல் நேரங்களில் குமரி மாவட்ட பிஷப்புகளுக்கு கிடைக்கும் மரியாதை கோயிலுக்குள் இருக்கும் கடவுளுக்குக் கூட கிடைக்காது. பாராளுமன்ற தேர்தல் ஆகட்டும், சட்டமன்ற தேர்தல் ஆகட்டும் சாதி, சமய வேறுபாடு இன்றி பிஷப்புகளை சந்தித்து, கும்பிட்டு, புகைப்படங்களும் எடுத்துக்கொள்வார்கள். மறுநாள் நாகர்கோவிலின் முக்கியமான தினசரிகளில் இந்த புகைப்படங்கள் வலம் வரும்.

சந்தேகமே இல்லாமல் இதன் தாக்கம் அந்த தேர்தலிலும் எதிரொலிக்கும். பொதுவாக ஆர்.சி, சி.எஸ்.ஐ, எல்.எம்.எஸ் போன்ற சில முக்கியமான கிறித்தவ பிரிவு பிஷப்புகளுக்கே இந்த மரியாதை.

பெந்தெகொஸ்தே கிறிஸ்தவ பிரிவினர் சிதறி ஐந்து பேர் சேர்ந்தால் ஒரு கூடாரத்தை அமைத்து கோயில் கட்ட துவங்கிய பின் பிஷப்புகளின் எண்ணிக்கையும் அதிகமாகி விட்டது. கொடுமை என்னவென்றால், யாரும் அவர்களிடம் ஆதரவு கோராமலே தன்னிச்சையாக இந்தகட்சிக்கு நாங்கள் ஆதரவு என அறிவிக்கும் கூத்துக்களும் சில நேரம் நடக்கும்.

***********************

- தொடரும்

போவோமா ஊர்கோலம்.....

2011-04-30T12:20:00.016-04:00

நினைவுகள் தொடர்கதை.......... கிரிக்கெட்

2011-03-28T13:03:00.010-04:00

உலகக் கோப்பை கிரிக்கெட் விறுவிறுப்பான கட்டத்தை எட்டியுள்ளது. இந்தியா கோப்பையை வெல்லுமா?, வெல்லாதா? என ஊர் நண்பர்களிடையே காரசாரமாக பேசிக்கொண்டாலும், எங்களுடைய பால்யகாலத்து கிரிக்கெட் விளையாட்டை அசை போடாமல் நகர்ந்து விடவே முடியாது.

கபடி, கச்சி(கோலி), செவன்டீஸ், கிளியான் தட்டு, கண்டு விளையாட்டு, கைபந்து( ஓண பந்து), தள்ளும் பில்லும் என விளையாடிக்கொண்டிருந்த எம் கிராமத்து வாண்டுகளை கிரிகெட் நோக்கி நகர்த்திய (துரதிஷ்டமான) பெருமை எனக்கும் உண்டு. இன்றோ... இதை பற்றி உள்ளூர நிறைய வருத்தங்களும் உண்டு.

வருடம் சரிவர ஞாபகம் இல்லை. ஆனால், எண்பதுகளின் பிற்பாதியில் ஜெயக்குமார் அண்ணன் வீட்டு தொலைகாட்சி வழியாக கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் எங்களுக்கு அறிமுகமானது கிரிக்கெட். அதிகாரபூர்வமான கேப்டனாக இல்லாவிட்டாலும் கிரிக்கெட்டின் சில சட்டதிட்டங்கள் தெரிந்ததாலும், எங்களை விட நன்றாக விளையாடுவதாலும் அணித்தலைவராக சுனில் அண்ணன் செயல்பட்டான்.

எங்களுக்கு கிரிக்கெட் குறித்து ஏதேனும் சந்தேகம் வந்தால் அதை நிவர்த்தி செய்வதும் சுனிலண்ணன் தான். பவுலிங் போடும் போது வெஸ்ட் இண்டீஸ் அணியினர் எதற்காக தங்கள் பேண்டில் ஒரு வெள்ளை துணியை சொருகி வைத்திருக்கிறார்கள் என்ற எங்கள் கேள்விக்கு அவன் சொல்லும் பதில் A+ ரகம்.

தொண்ணூறுகளின் இடையில் தான் ReeBok, MRF, BDM போன்ற நிறுவனங்களின் பேட்டுகள் எங்கள் ஊரை வந்தடைந்தன. அதற்கு முன்பாக நல்ல முற்றின பச்சை தென்னை மட்டையையும், பிலா மரத்தில் செதுக்கிய பலகையும் வைத்தே நெடுநாள் விளையாடினோம். பேட்டின் கைப்பிடியை அழகுபடுத்துவதற்க்காக வில்லஸ் அண்ணனின் சைக்கிள் கடையிலிருந்து சல்லீசான சைக்கிள் டியூபுகளை வெட்டி வாங்கி கைப்பிடியில் இட்டுக் கொள்வதும் உண்டு.

சிங் அண்ணனிடம் ஈட்டி மரப்பலகையில் செதுக்கிய பேட் ஓன்று இருந்தது. அந்த பேட்டில் பட்டாலே பந்து பறக்கும். அதை யாரும் திருடிவிடாமலிருக்க 'பேட்டை கோவிலில் மந்திரிச்சு வச்சிருக்கேன்' என பயம் காட்டி வைத்திருந்தான். படிக்காமல் எப்போதும் விளையாடி கொண்டிருக்கிறான் என பின்னொரு நாளில் புளியமுத்து அவிக்கும் போது விறகாக பயன்படுத்திக் கொண்டார் அவனுடைய அப்பா.

பெரும்பாலும் கடைகளிலிருந்து பந்து வாங்குவதே இல்லை. பொருளாதாரம் ஒரு காரணம் என்றாலும் ஐம்பது பைசா, ஒரு ரூபாய் என பங்கிட்டு வாங்கப்படும் பந்துகள் வெகு சீக்கிரம் உடைந்து போய் விடும். இன்னொன்று தென்னைமரம், புளியமரம், பிறுத்தி(அன்னாசி) செடிகளுக்கு நடுவே நாங்கள் விளையாடுவதால் வெகுசீக்கிரம் தொலைந்தும் போய் விடும்.

நாங்கள் உபயோகிக்கும் பந்துகளுக்கு ஒரு வித்தியாசமான வடிவமே இருந்தது. பால் வெட்டப்பட்ட ரப்பர் மரத்தின் வெட்டு ஓரமாக ரப்பர்பால் உறைந்து இருக்கும். அதை 'ஒட்டு கறை' என்போம். சுமார் பத்து, பதினைந்து மரங்களின் ஒட்டு கறையை எடுத்து உருண்டை வடிவில் சுற்றிக்கொள்வோம். ஏறக்குறைய உள்ளங்கையடக்கமான ஒரு அளவு வந்தவுடன் ரப்பர் பாலில் தோய்த்து, அதை இரண்டு நாட்கள் காய வைத்து எடுப்போம். பின் வீட்டில் நொய்ந்து போய் கிடக்கும் பழைய வேட்டிகளை கிழித்து இறுக்கமாக சுற்றி, நெசவு நூலில் பந்தை சாக்கூசி வைத்து தைத்து விடுவோம்.

இப்போது பந்து இறுக்கமான உருண்டை வடிவத்துக்கு வந்து விடும். அதன் நூல் ஓரமாக லேசாக ரப்பர் பாலை ஊற்றி, மிதமான வெயிலில் காய வைத்து எடுத்தால் பந்து ரெடி. சரியாக சுற்றப்படும் இது போன்ற ரப்பர் துணி பந்துகள் சுமாராக மூன்று முதல் நான்கு மாதம் வரை ஓடும்.

மரங்கள் நெருக்கி சேர்த்த கிராமமாக இருந்ததால் எப்போதும் ஸ்டம்புகளுக்கு பஞ்சம் இருந்ததே இல்லை. என்ன !!!.... ரப்பர் பந்தை விட துணிபந்து சற்றே கனமாக இருப்பதால் பல நேரம் ஸ்டாம்புகளை மாற்ற வேண்டியதாயிற்று. சில நேரம் பேட்டுகளையும்.....

கிரிக்கெட்டின் பெரும்பாலான விதிமுறைகள் எங்களுக்கு பரிச்சையமே கிடையாது. எங்களுக்குகென சில 'சிறப்பு விதிகளை' உருவக்கிகொண்டோம். எங்கள் ஊரிலேயே நாங்கள் விளையாடிக்கொண்டிருந்ததால் அச்சிறப்பு விதிகள் எங்களுக்கு பெரும் பாதிப்புகள் எதையும் தரவில்லை. இன்றும் அபத்தமான அவ்விதிகள் சிரிபூட்டுபவை.

ஒருநாள் விளையாடி கொண்டிருக்கிறோம். வெற்றிபெற எங்களில் ஓரணிக்கு 12 ரன் தேவை. ஜோஸ் அண்ணன் அடித்து விட்ட பந்து நல்லாம்பி பெரியப்பாவின் மாட்டு தொழுவம் அருகே இருந்த சாணம் குண்டில் விழ பந்தை எடுக்கும் முன் 12 ரன்களையும் ஓடியே எடுத்து விட்டார்கள்.

இன்னொருநாள்.....

கடைசி விக்கெட் வெற்றிபெற 20 ரன் எடுக்க வேண்டும். ஜாண் அண்ணன் அடித்த பந்து பக்கத்தில் இருந்த குட்டி தென்னை மரத்தின் மட்டையில் சிக்கிகொண்டது. ஜோன்ஸ் உடனடியாக மரத்திலேறி பந்தை தட்டி விட்டு கீழே நின்றிருந்த லாரன்சை கேட்ச் பிடிக்க செய்தான். துரதிஸ்டவசமாக ஜாண் அண்ணன் & கோ - வால் 15 ரன்னே எடுக்க முடிந்தது. இது கேட்ச் கிடையாது என ஒரு சாரார் வாதிட, கேட்ச் என மற்றொரு சாரார் மல்லுகட்ட தகராறு முற்றி அடுத்த ஆட்டத்திலிருந்து அந்த சிறப்பு விதிமுறை மாற்றப்பட்டது.

வாரநாட்களை காட்டிலும் வார விடுமுறை நாட்களே நாங்கள் ஒன்று சேர்வதற்கு வாய்ப்பாக அமைந்தது. வாரவிடுமுறைகளில் பெரும்பாலான வாண்டுகள் தங்கள் தகப்பனார்களின் விளைகளில்(தோப்பு) ஏதாவது ஒரு வேலையை செய்ய நிர்பந்திக்கப்பட்டு இருந்தனர். அவ்வாறு, விளைக்கு போகும் நேரத்தில் டிமிக்கி கொடுத்துவிட்டு விளையாட வந்துவிடுபவர்கள் உண்டு. இதனாலையே, எங்கள் ஊர் பெரிசுகளுக்கு ஆரம்பகாலத்தில் கிரிக்கெட் என்றாலே வேப்பங்காயாக இருந்தது.

ஒருநாள் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஒரு அணிக்கு கடைசி ஓவரில் வெற்றி பெற 32ரன் தேவை. மூன்றாம் பந்தை வீசிகொண்டிருந்த ராஜா, ஆவேசமாக கையில் கம்புடன்(குச்சி) ஓடி வந்த அவன் தகப்பனாரை கண்டதும் பந்தை போட்டுவிட்டு ஓடியே போய் விட்டான். எங்களூர் சிறப்பு விதிமுறையின்படி வேறு யாரும் மிச்சம் பந்துகளை வீச கூடாது. ரன் எடுக்க வேண்டிய அணி வெற்றி பெற்றதாக அறிவிக்கப்பட்டது.

- நினைவுகள் தொடரும்...........

வாழ்த்துக்கள் நண்பா...

2011-02-20T10:50:00.005-05:00

"சிட்டிசன்" திரைப்படத்தில் ஒரு காட்சி வரும். தண்ணீருக்குள் மூழ்கி கிடக்கும் குட்டி அஜித்தை, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் மூச்சை கொடுத்து காப்பாற்றுவார்கள்.

அதுபோல, ஒவ்வொரு இக்கட்டான வேளைகளிலும் எனக்கான சுவாசத்தை என் நண்பர்களே தந்திருக்கிறார்கள்.......

அன்னாசி பழமும், நொங்கும் எனக்கு பிடிக்கும் என்பதற்காகவே, எனக்காக திருடி பின் ஊராரிடம் இருந்து அடி பட்டவன்...

"டூரு போறல்ல செலவுக்கு இத வச்சிக்க" என தன் சேமிப்பை எனது பாக்கெட்டில் வைத்து போனவன்.....

வீம்பாய் திரிந்த விடலை பருவத்தில் 'மேலவிளைக்கு போவாத உன்ன அடிக்க ஆளு நிக்குது' என ஒற்று சொன்னவன்...

"ஸ்டாலினு தண்ணி அடிக்க மாட்டான்... அவனுக்கு இந்த ரூவாயில புரோட்டாவும், எறச்சியும் வாங்கி கொடுங்க டே" என எங்கோ இருந்த என்னை ஞாபகம் வைத்து நண்பர்களிடம் காசை கொடுத்து விட்டு வெளிநாடு சென்றவன்......

பேருந்து சில்லறை தகராறில் என்னை திட்டினார் என்பதற்காகவே பஸ்ஸை நிப்பாட்டி கண்டைக்டரின் கழுத்தை பிடித்து வெளியே தள்ளியவன்............

சென்னையில் நான் சபிக்கப்பட்ட வேளைகளில் "உனக்கு எப்படியும் வேல கிடைச்சிடும் மக்கா, கவலை படாத" என சொல்லி தினம் மதியம் சாப்பாடு வாங்கி தந்து, பஸ்சுக்கு காசும் தந்து விட்டவன்...

ஒண்ட இடமில்லாமல் வீதியில் நின்ற ஒரு நள்ளிரவில் வாடகையே கேட்காமல் வாரக்கணக்கில் அறையில் தங்க வைத்தவன்......

வாழ்க்கை ஒரு சூனியம் என நான் உணர்ந்த ஒரு இரவில், நான் தூங்குவேனோ இல்லை எதாவது செய்து விடுவேனோ என்ற பதட்டத்தோடு தூங்காமல் காவல் காத்தவன்....

.................................................

..............................................

என என் நினைவு பக்கங்கள் பெரும்பாலும் அவர்களாலேயே எழுதப்பட்டு இருக்கிறது........

மேலே எழுதாமல் விட்ட சம்பவங்களிலும், சொல்லாமல் விட்ட நண்பர்களில் முக்கியமான ஒருவன் பிரதீப்.

சம்பளமில்லாமல் வேலை, 750-900, 3000, 4150, 5000 என படிப்படியாக கனவுகளை துரத்தி கொண்டிருந்த நேரம்...

அதிகப்படியாய் சம்பாதிப்பவன் இல்லை ஆயினும் கேட்டான் 'நான் ஏதாவது உதவி செய்யவா?' என

அவன் ஓடி சேர்த்த காசுகளில் CCNA, MCSE, Check point என நான் சான்றிதழ் சேர்த்துக்கொண்டு இருந்தேன்.

உனக்கு இவளவு தந்தேன் என ஒரு நாளும் அவன் கணக்கு சொன்னதில்லை. எப்போதாவது மிக அவசரம் என்றால் கொஞ்சம் கேட்பான், அவ்வளவே. கணக்குகளை தட்டி பார்த்தால் இன்றும் அவனுக்கு நான் கடன்காரன் தான்.

எனது வாழ்வின் சுவாரசியமான பொழுதுகளில் எப்போதும் அருகில் இருந்திருக்கிறான். அவனோடு சுற்றிய பயணங்கள் ஒவ்வொன்றும் அலுக்காத இலக்கியம்..... பாலக்காட்டில் இருந்து தமிழகத்துக்கு ஆட்டோவிலும், பின் லாரியிலும் வந்த ஓர் இரவை இன்று பேசினாலும் எங்கள் சிரிப்பொலி நிற்க வெகு நேரம் ஆகும்.

இப்போது அவனது நேரம்....

பிரதீப் தன் வாழ்வில் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகர்கிறான். இருபத்தி மூன்றாம் தேதி திருமணம்.

அவனது வாழ்வின் கடைசி பேச்சிலர் தினத்தை கொண்டாட நானும் கிளம்புகிறேன்....அவன் இல்லறம் சிறக்க நீங்களும் பிரார்த்தியுங்கள்...

வாழ்த்துக்கள் நண்பா......

கீழைச்சிந்தனையாளர்கள் ஓர் அறிமுகம் - புத்தக வெளியீட்டு விழா

2011-01-31T11:41:00.005-05:00

எழுத்தாளர் எச். பீர் முகம்மது குறித்து அறிமுகம் தேவையில்லை. மத்திய கிழக்கு சமூக அமைப்பு முறைகளை பெருவாரியான தமிழ் இலக்கிய வாசகர்களிடம் கொண்டு சேர்த்தவர். குறிப்பாக நோம் சாம்ஸ்கியை அவர் கண்ட நேர்காணல் இலக்கிய உலகை பரபரப்பாக்கிய நிகழ்வுகளில் ஒன்று.

மத்திய கிழக்கு சிந்தனையாளர்கள் சிலருடன் அவர் கண்ட நேர்காணல்கள், அவர்களைப்பற்றிய அறிமுகம் மற்றும் அவர்களின் கோட்பாடுகளை உள்ளடக்கி, அடையாளம் பதிப்பகத்தின் சார்பில் 'கீழைச்சிந்தனையாளர்கள் ஓர் அறிமுகம்' என்ற நூல் வெளியிடப்பட உள்ளது.

இப்புத்தகத்தின் வெளியீட்டு விழா வரும் 5ம் தேதி சனிக்கிழமை நாகர்கோவிலில் வைத்து நடைபெறுகின்றது. நண்பர்களும், இலக்கிய விமர்சகர்களும் பெருவாரியாக கலந்து கொண்டு சிறப்பிக்க வேண்டுகிறேன்.

இலைகள் இலக்கிய இயக்கம் நடத்தும்

எச்.பீர்முஹம்மதின் "கீழைச்சிந்தனையாளர்கள் ஓர் அறிமுகம்" (அடையாளம் பதிப்பகம்)

நூல் வெளியீடு

இடம்: தமிழ்நாடு மேல்நிலைப்பள்ளி பட்டதாரி ஆசிரியர்கள் சங்க கட்டிடம் (TEMA house)செட்டிக்குளம் ஜங்ஷன் நாகர்கோவில்

நாள்: 05-02-2011 சனிக்கிழமை மாலை 5 மணி

தலைமை: கொடிக்கால் ஷேக் அப்துல்லா

நூல் வெளியீடு: எழுத்தாளர் பொன்னீலன்

முதல்பிரதியை பெற்றுக்கொள்பவர்: கவிஞர் என்.டி. ராஜ்குமார்

கருத்துரையாளர்கள்: பேராசிரியர் முத்துமோகன்

கவிஞர் சுகுமாரன்

ஏற்புரை : எச்.பீர்முஹம்மது

நிகழ்ச்சிகளை தொகுத்து வழங்குபவர் : ஹசன் மைதீன் (இலைகள் இலக்கிய இயக்கம்)

தொடர்புக்கு 9894079722, 8973331660.

அம்பேத்கரை கண்டேன்

2010-12-22T21:34:00.004-05:00

சென்னை மினி உதயம் திரையரங்கில் அம்பேத்கர் திரைப்படம் 11 மணி காட்சிக்காக நுழைவு சீட்டு வாங்கி கொண்டு 11:02 - க்கு உள்ளே நுழைந்தால் பேரதிர்ச்சி. என்னை தவிர வேறு யாருமே இல்லை. வெளியே வந்து நுழைவு காவலரிடம் கேட்ட போது "எல்லாரும் 11:30 மணி ஷோ-ன்னு நினச்சிட்டு வருவாங்க சார். எப்படியும் முன்னூறு பேர் வருவாங்க" என்றார். லேசாக பெருமூச்சு விட்டு விட்டு, உள்ளே நுழைந்து எனது இருக்கையில் அமர்ந்தேன். பத்து நிமிடத்துக்குள் சுமார் இருநூறு பேர் வந்து அமர, மனம் ஆறுதல் அடைந்தது.

இந்திய சுதந்திரத்தை முன்வைத்து லஜபதி ராயோடு அம்பேத்கர் கொண்டமுரண் அரசியலோடு கதை துவங்குகிறது. காட்சிகள் விரிய, விரிய அம்பேத்கர் என்ற பிரமாண்டம் எனது உடல் முழுவதும் வியாபிக்க துவங்கினார். வறுமையினாலும், தீராத வியாதியினாலும் தனது மனைவி,நான்கு குழந்தைகள் என எல்லாவற்றையும் பறி கொடுத்தும், வாழ்க்கையின் கடைசி காலகட்டம் வரை புறக்கணிக்கப்பட்ட மக்களுக்காக போராடிய இந்த மனிதனின் வாழ்க்கை கதையை திரையில் கண்ட போது, ஒரு மகானின் வாழ்க்கையை கண்டதாவே உணர்ந்தேன். 1956-ம் வருடம் அம்பேத்கர் இறந்தார் என்ற வரிகளோடு திரைப்படம் முடியும் போது மனம் கொஞ்சம் உணர்ச்சிவசப்படவே செய்தது.

திரையில் அம்பேத்கராக வாழ்ந்து காட்டிய மம்மூட்டியை எத்தனை பாராட்டினாலும் தகும். இந்தியாவின் மிக முக்கியமான தலைவர் வேடத்தில் ஒருவர் நடித்து, அனைத்து தரப்பு மக்களையும் கவர்வது லேசான காரியம் அல்ல, மம்மூக்கா அருமையாய் வாழ்ந்து காட்டி இருக்கிறார். அம்பேத்கர் பேரை கேட்டாலே ஓட்டம் பிடிக்கும் நமது நடிகர்கள் மத்தியில், ஒரு சவாலான கதாப்பத்திரத்தை ஏற்று, அதை கனக் கச்சிதமாய் செய்து முடித்திருக்கும் மம்மூக்காவின் மேல் மரியாதை இன்னும் கூடுகிறது.

திரையில் என்னை கவர்ந்த இன்னொரு மனிதர் காந்தியாக நடித்தவர். அதுவும் அவருடைய உடல்மொழி இருக்கிறதே அப்பப்பா.... அட்டகாசம்... காந்தி பேசும் பல காட்சிகளிலும், 'அம்பேத்கர் ஒழிக' என முழக்கம் கேட்கும் பல காட்சிகளிலும் திரையரங்கு முழுவதும் சன்னமான சிரிப்பொலி எழும்புகிறது.

படம் பார்த்து வெளியே வந்த போது ஏதாவது நண்பர்களை சந்தித்து விட மாட்டேனா, அவர்களிடம் ஒரு இருபது நிமிடம் அம்பேத்கர் பற்றியும், இந்த திரைப்படம் பற்றியும் பேச வேண்டும் போல் இருந்தது.

'சினிமா' பற்றி ஒவ்வருவருக்கும் மாறுபட்ட கருத்து இருக்கும். என்னை பொறுத்தவரையில் 'சினிமா' பொழுதுபோக்குக்கான ஊடகம் மட்டும் அல்ல.அது ஒரு நவீன கலையின் வடிவம். அந்த நவீன கலை ஊடகத்தின் வழியாக இது போன்ற நல்ல திரைப்படங்கள் வருவதே சமூகத்தை செம்மைபடுத்த உதவும்.

'அம்பேத்கர்' திரைப்படம் இன்னும் விளம்பரப்படுத்தப்பட்டிருந்தால் இந்த வரலாற்று நாயகனுடைய குரல் இன்னும் பல மக்களுக்கு போய் சேர்ந்திருக்குமே என்ற ஆதங்கம் எழாமல் இல்லை. அரிவாளுடனும், பரட்டை தலையுடனும் திரியும் கதாநாயகர்களையும், அதன் இயக்குனர்களையும் கட்டி பிடித்து பாராட்டி மகிழும் நமது சூப்பர் ஆக்டர்களுக்கோ, ஸ்டார்களுக்கோ அது பற்றிய அக்கறையே இல்லை. ஒருவேளை அப்படி செய்தால் தானும் தீண்டத்தகாதவன் ஆகி விடுவோம் என்ற பயம் காரணமாய் இருக்கும் !.

அம்பேத்கரை தலித்துகளின் குறியீடாக இன்று காண்பது துரதிஷ்டவசமானது, அது ஒரு சமூக மன நோயும் கூட... உண்மையில் அம்பேத்கர் நவீன இந்தியாவில் புறக்கணிக்கப்பட்ட அனைத்து மக்களுக்கான குறியீடு.

வரலாற்றை நமக்கு சொல்லி தர மறந்த முந்தைய தலைமுறையும், வரலாற்றை கற்று கொள்ள போகும் நாளைய தலைமுறையையும் அம்பேத்கர் திரைப்படம் வெளியிடப்பட்டுள்ள திரையரங்குக்கு கூட்டி செல்லுங்கள். உண்மையான ஒரு சமூக போராளியின் வரலாறு அனைவருக்கும் சென்றடைய உதவுங்கள்.

அம்பேத்கர் திரைப்படம் குறித்து சக பதிவர்களின் பதிவுகள்

http://truetamilans.blogspot.com/2010/12/blog-post_03.html

http://pitchaipathiram.blogspot.com/2010/12/blog-post_06.html

http://www.mathavaraj.com/2010/12/blog-post_03.html

http://mathimaran.wordpress.com/2010/11/29/43article-342/

நன்றி : கீற்று

முத்துக்குமார்: நெருப்பாய் வாழ்ந்தவன் ---- புத்தக விமர்சனம்

2010-11-19T01:20:00.007-05:00

ஜனவரி 29 - 2009 - "இலங்கையில் போர் நிறுத்தம் கோரி சென்னை வாலிபர் தீக்குளித்து மரணம்" என்ற செய்தியை தாங்கிய ஒரு தமிழ் மாலை நாளிதழை தேனீர் கடைகளின் முன் முகப்பில் பார்த்த போது 'என்ன முட்டாள்தனம் இது இலங்கையில் போர் நிறுத்தம் ஏற்பட இங்கே இறந்தால் போர் நின்று விடுமா?' என்ற பொதுபுத்தியால் உருவான கருத்தே எம்மிடம் மேலோங்கி இருந்தது.

அடுத்த நாள் "விதியே விதியே என்செய நினைத்திட்டாய் என் தமிழ் சாதியை.........." என துவங்கும் முத்துக்குமரனின் மரண சாசனத்தை படித்த போது முட்டாள்கள் நாங்கள் தான் என்பதை உணர வெகுநேரம் ஆகவில்லை.தன் உடலை புதைக்காமல் உயிராயுதம் ஏந்துங்கள் என்று சொல்லி மரித்து போன முத்துக்குமரனை பற்றி பின் வந்த செய்திகள் எல்லாமே எம்மை வெட்கப்பட வைக்கும் ஆச்சரியங்கள். தமிழ் மொழியை, தமிழ் இனத்தை நேசிக்கும் ஒவ்வொரு தமிழனின் உணர்விலும் அதன்பின் கலந்து சகோதரன் ஆகிப்போனான் எங்கள் முத்துக்குமரன்.

வறுமையை வாழ்க்கையாக உடுத்தி தூங்கி கிடந்த தமிழ் சமூகத்தை தன் மரணத்தின் மூலம் தட்டி எழுப்பிய சகோதரன் முத்துக்குமரனின் வாழ்க்கையை பால்யம் முதல் படம் பிடிக்கும் புத்தகம் தான் "முத்துக்குமார்: நெருப்பாய் வாழ்ந்தவன்".

முத்துக்குமரனுக்கு தமிழ் உணர்வு ஊட்டிய புலவர் தமிழ்மாறனுக்கு படையல் இட்டு துவங்குகிறது இந்த புத்தகம்.

திருச்செந்தூரில் குமரேசன்- சண்முகத்தாய் ஆகியோருக்கு மூத்த மகனாக பிறந்த முத்துக்குமார், சென்னை கொளத்தூரில் நடைபயின்று, தேனியில் தன் ஆரம்ப கல்வியை துவங்கி, தன் உயர்நிலை கல்வியை சொந்த ஊரிலேயே படித்தார். பள்ளி பருவத்திலேயே தமிழ் மீது அதிக ஆர்வம் கொண்டிருந்த முத்துகுமரன், கலந்து கொள்ளும் பேச்சுப்போட்டிகளில் தனது பள்ளிக்கு பெருமை சேர்க்க தவறவில்லை. முத்துக்குமரனை பேசுவதற்காக அழைத்து சென்றாலே பள்ளிக்கு ஒரு பரிசு நிச்சயம் என்ற நிலையை உருவாக்கி இருந்தார்.

புத்தர் முதல் காந்தி வரை ஒரு சிறு நிகழ்வு தான் அவர்களின் அடுத்தகட்ட வாழ்க்கையை தீர்மானித்து இருகின்றது. முத்துகுமரனின் வாழ்க்கையிலும் அவ்வாறு நடந்த ஒரு நிகழ்வே அவரை பின்னாளில் ஒரு தியாகி ஆக்கி இருக்கிறது என குறிப்பிடுகிறார் நூலாசிரியர். அது.... ஒரு கிறிஸ்துமஸ் தினம். முத்துகுமரனின் வறுமை வாழ்கையை அறிந்திருந்த அவருடைய வகுப்பாசிரியை சசிலதா, அந்த பண்டிகை நாளில் மதிய விருந்துக்காக அழைத்திருந்தார். அப்போது முத்துகுமரன் இயேசுவை பற்றி கேட்க, ஆசிரியையும் சொல்லி விட்டு " மக்களின் நன்மைக்காக மகத்தான காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும், அதற்கு நீ அனைவரையும் நேசிக்க வேண்டும், அன்பும் கருணையும் கடைசிவரை பற்றி இருக்க வேண்டும், நீ எந்த தியாகத்தையும் செய்ய தயாராக இருக்க வேண்டும்" என்று அவர் சொன்ன வார்த்தைகள் அவருள் ஆழப்பதிந்தன.

முத்துக்குமரன் எட்டாம் வகுப்பு படித்து கொண்டிருந்த போது பள்ளியில் நடந்த இலக்கிய கூட்டத்திற்கு வந்த புலவர் தமிழ் மாறனின் பேச்சால் கவரப்பெற்று அவரோடு தொடர்பை ஏற்படுத்திக்கொண்டது அவரது வாழ்கையில் அடுத்த அத்தியாயம் பிறக்க காரணம் ஆனது என குறிப்பிடுகிறார் நூலாசிரியர்.

பத்தாம் வகுப்பில் 466 மதிப்பெண் எடுத்து பள்ளியில் இரண்டாவதாக மாணவனாக வந்தாலும், வறுமையின் கொடிய பிடியில் சிக்கி தவித்ததால் அவரால் படிப்பை தொடர முடியாமலே போயிற்று . படிக்கும் போதே தமிழ் தேசிய இயக்கங்களோடு தொடர்பை ஏற்படுத்திக்கொண்ட முத்துக்குமரன்"ஸ்டெர்லைட் எதிர்ப்பியக்கம்" ஆரம்பிக்கப்பட்ட போது அதில் கலந்து கொண்டு சுவரொட்டி ஒட்டி இருக்கிறார். பதின்ம வயதை கடந்த போது, புரட்சிகர இயக்கங்களோடு தன்னை இணைத்து கொண்டு களப்பணி ஆற்றினார்.

இளமையில் வறுமை கொடிது என்பார்கள் ஆனால் முத்துக்குமரனின் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை வறுமை எப்படி அவரை தொடர்ந்து துரத்தி வந்திருக்கிறது என்பதையும் துல்லியமாக பதிவு செய்திருக்கிறார் நூலாசிரியர் . ஒரு சீட்டு கம்பனியில் வேலைக்கு சேர்ந்து பின் தாயின் காசநோய் காரணமாக சென்னை வந்தும், தாயை மீட்க முடியாமல் போய் இருக்கிறது. மளிகை கடையில் உதவியாளனாக, குயின்ஸ்லாந்து கேளிக்கை பூங்காவில் பாதுகாவலராக என பல இடங்களில் வேலை பார்த்து தங்கை திருமணத்தை சிறப்பாக நடத்தி முடித்த சில காலத்திலேயே விபத்து ஒன்றில் தனது சகோதரர் வசந்தகுமாரை பறி கொடுத்து இருக்கிறார்.

வறுமை இன்னொரு உடன்பிறத்தவனை போல் கூடவே இருந்தாலும் புத்தங்கள் படிக்கவோ, வாங்கவோ மட்டும் அவர் தவறவே இல்லை. அவர் இறந்த போது அவருடைய சேமிப்பாக மட்டும் சுமார் 800 புத்தகங்கள் அவரிடம் இருந்திருக்கின்றன. வாசிப்பு அவர் வாழ்வின் அங்கமாகி, அதுவே அவருக்குள்ளான சமூகக் கோபத்தை அணையாது வளர்த்தெடுத்து போர் குணத்தின் உச்சத்திற்கே கொண்டு சென்றதாக கூறுகிறார் நூலாசிரியர்.

"இன்றைய கல்வி முறைகள் அறியாமையை போக்குவதற்கு பதிலாக வேலைக்காரர்களை உருவாக்குவதாக அமைகிறது" என முத்துகுமரன் மனம் வெதும்பி தன்னிடம் குறிப்பிட்டதாக கூறும் நூலாசிரியர் "படித்து அறிவில் சிறந்து இச்சமூக வளர்ச்சிக்கும் மாந்தர் குல முழுமைக்குமான அர்ப்பணிப்புமிக்க வாழ்வை அவர்கள் பெற்று கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புவதில்லை. கல்வி அமைப்பு முழுக்க முழுக்கச் சுயநலப் போக்கு கொண்டதாகவே இருக்கிறது" என வருத்தப்பட்டதையும் பதிவு செய்ய தவறவில்லை. தமிழ்நாட்டில், தமிழ் வழி கல்வியின் அவசியம் குறித்துஏக்கத்துடனே தன் குறிப்பேட்டில் எழுதியுள்ளார் முத்துக்குமரன்.

எழுத்து சீர்திருத்தம் தேவையற்றது என்பது குறித்து அவர் எழுதி, தீராநதியில் வெளிவந்த விமர்சனத்தையும் இந்த நூலில் குறிப்பிட்டு உள்ளார் நூல் ஆசிரியர்.

திரைப்படம் மக்களுடன் உரையாடுவதற்கான சிறந்த ஊடகம் என கருதி திரைப்படதுறையில் தன்னை இணைத்துக்கொண்டார். குறும்படங்கள், ஆவணப்படங்கள் உருவாக்கப்பட வேண்டும். மாற்று சினிமா நோக்கி மக்கள் அணிதிரட்டப்பட வேண்டும் என்பதிலே ஆர்வமாகஇருந்திருக்கிறார். திருநங்கைகள் குறித்து ஒரு ஆவண படம் எடுப்பதிலும் பங்காற்றி இருக்கிறார்.

ஈழப்போராட்டம் முத்துகுமரனுடைய உதிரத்திலே கலந்து ஓடியது என கூறும் ஆசிரியர், பேச்சு வார்த்தைகள், ராணுவ தாக்குதல்கள், மாவீரர் தின உரைகள் என கடந்த பத்தாண்டு கால ஈழ போராட்ட செய்திகளை சேகரித்து வைத்திருந்ததாகவும் "வாழ்வில் ஒரு முறையாவது அந்த வீரம் விளைந்த ஈழம் மண்ணில் கால்பதிக்க வேண்டும், அங்குள்ள பனைமரங்களை கட்டிப்பிடிக்க வேண்டும், என் ஆசைகள் நிறைவேறுமா?" எனமுத்துக்குமரன் கேட்டதாக குறிப்பிட்டுள்ளார்.

முத்துகுமரன் வீரச்சாவை தழுவிய அந்த நாள் காலையிலே தன்னை தொடர்பு கொள்ள முயன்றதாகவும் ஆனால் தன்னால் பேச முடியவில்லை என்பதை வேதனையோடு குறிப்பிடும் நூலாசிரியர், அல்ஜீரிய பாடகர் மத்தூர் பின் - இன் பாடலோடு இந்நூலை முடிக்கிறார்.

அது...

நீ இறந்து விட்டாலும்

வாழ்ந்து கொண்டுதானிருக்கிறாய்

ஒரு வரலாறாக

ஒரு போராட்டமாக

ஒரு நம்பிக்கையாக......

ஆம்..... உண்மையில் இந்த புத்தகத்தை ஒரே வீச்சில் படித்து முடித்த போது என் அழுகையை அடக்கவே முடியவில்லை..... முத்துக்குமரனை இந்த தமிழ் சமூகம் கொலை செய்து விட்டதாகவே கருதுகிறேன்.. ஆம் இது ஒரு அப்பட்டமான கொலை தான் . இதன் முதல் குற்றவாளிகள் ஆளும் வர்க்கம் என்றால் ஈழபோரில் மவுனியாக இருந்த இந்த தமிழ் சமூகமும் குற்றவாளிப்பட்டியலில் சேர்க்கப்பட வேண்டியவர்களே.......

மூச்சு விடும் கடைசி தருவாயில் என்ன சாதி என செவிலி குறிப்பெடுக்க கேட்க, தமிழ் சாதி என்று கூறி இறந்த 'கரும்புலி' முத்துகுமாரின் வாழ்க்கை வரலாற்றையும் , அவருடைய கவிதைகள் தாங்கி வந்துள்ள இந்த புத்தகத்தை அருமையாக தொகுத்துள்ளார் நூலாசிரியர் ஆ.கலைச்செல்வன்.

தமிழ் மொழியை நேசிக்கும் ஒவ்வொருவரும் இந்த தமிழ் தேசியவாதியின் வரலாற்றை கண்டிப்பாக வாசிக்க பரிந்துரைக்கிறேன்.

தமிழ் தேசம் வெளியீடாக வந்திருக்கும் இந்த புத்தகத்தின் விலை ரூபாய் 60.இணையம் மூலம் வாங்க இங்கே சொடுக்கவும்.

தபால் மூலம் பெற்று கொள்ள....................

தமிழ் தேசம்,

87/31, காமராஜர் நகர்,

3 வது தெரு, சூளை மேடு,

சென்னை - 94

நன்றி: பண்புடன் , மீனகம்

செம்பரம்பாக்கத்தில் ஒரு அதிகாலை வேளையில்........புகைப்படத் தொகுப்பு.....

2010-10-05T17:02:00.007-04:00

'அதிகாலை' குறும்படம் வெளியீட்டு விழா

2010-09-19T03:52:00.014-04:00

ஆண்டனியை அவருடைய இரண்டாம் பிறவியில் தான் முதல் முதலாக சந்தித்தேன்... ஒரு உதவி இயக்குனருக்கே உண்டான ஆழ்ந்த வாசிப்பு ஞானம்,பேச்சில் முதிர்ச்சி, நிகழ்வுகளை அற்புதமாக விவரிக்கும் திறன் என அந்த சந்திப்பிலேயே நிறைய ஆச்சரியங்களை எனக்கு அளித்தார்.தமிழர் நலன் குறித்த அவர் பார்வையும், அக்கறையையும் பாராட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை.

விபத்து அவருடைய ஒரு கரத்தை பறித்து கொண்டதை தவிர்த்து அவருடைய போராட்ட குணம், கொள்கையில் நேர்மை, விடா முயற்சி என எல்லாவற்றிலும் கனக்கச்சிதமாகவே இருக்கிறார்.

ஒரு சிறந்த திரைப்பட இயக்குனர் ஆவது என்ற லட்சியத்தை நோக்கி இரண்டாம் படியை எடுத்து வைத்துள்ளார். ஆம்....... எந்த விபத்து அவர் ஓடுவதை சற்று தடுத்து நிறுத்தியதோ, அதே விபத்தை மையப்பொருளாக கொண்டு தனது இரண்டாம் குறும்படத்தை வெளியிட உள்ளார்.

பெரும் போராட்டங்களுக்கு இடையில் எடுக்கப்பட்ட இந்த குறும்படம் 24 செப்டம்பர் 2010 அன்று காலை பத்து மணிக்கு ரஷ்ய கலாச்சார மையத்தில் வைத்து வெளியிடப்பட உள்ளது. சமூக ஆர்வலர்கள், திரைத்துறை மற்றும் இலக்கிய ஆளுமைகள் கலந்து கொள்ளும் இந்த விழாவில் நீங்களும் கலந்து கொண்டு சிறப்பிக்குமாறு அழைக்கிறோம்.

ஆண்டனியுடைய முதல் குறும்படம் இருள் மக்கள் தொலைக்காட்சியில் பரிசு பெற்றது போல, இந்த 'அதிகாலை' என்ற குறும்படமும் பல விருதுகளை பெற வாழ்த்துவோம்.

ஆண்டனி பற்றி 'ஆனந்த விகடன்'(04-08-2010) வார இதழில் வெளிவந்த சிறப்பு கட்டுரை கீழே........

ஆண்டனியால் அது முடியும்!

"மனசு வலிக்குது சார்" என்கிறார் ஆண்டனி ராஜ். நான் அவரைப் பார்க்கிறேன்

அவருக்கு வலது கை இல்லை. கை இருந்த இடத்தில் ஒரு துண்டு போர்த்தியிருக்கிறது. இல்லாத கை அவருக்கு வலியைத் தந்துகொண்டே இருக்கிறது. ஆண்டனி பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்.

"நல்லதா ஒரு சினிமா எடுக்கணும். நினைவு தெரிஞ்ச நாள்ல இருந்து இது மட்டும்தான் சார் என்னோட ஆசை. ஓர் இடத்தில் இருக்காம துறுதுறுன்னு பயங்கர சேட்டை பண்ணுவேன். என்னைச் சமாளிக்க முடியாம பாண்டிச்சேரியில் ஒரு ஹாஸ்டலில் சேர்த்துவிட்டுட்டாங்க. ப்ளஸ் டூ வரைக்கும் அங்கதான் படிச்சேன். நாடகம், கவிதைன்னு ஆர்வம். அதுக்குப் பிறகு, சென்னை வந்து லயோலாவில் தமிழ் படிச்சேன்.

கல்லூரி முடிச்சு வெளியில் வந்ததும் சினிமாவுக்குள் நுழையப் பெரிய போராட்டம். கையில ஒரு பைக் இருந்துச்சு. அதை வெச்சுக்கிட்டு தினமும் ரவுண்ட் அடிக்கிறது. எப்படியாச்சும், யார்கிட்டேயாவது சேர்ந்துட முடியாதான்னு இருக்கும். படம் எடுத்து ரிலீஸ் பண்ண முடியாத எத்தனையோ இயக்குநர்களின் கதைகளில் வேலை பார்த்தேன். கொஞ்சம் கொஞ்சமா சினிமா பிடிபட ஆரம்பிச்சுது. ஜான் மகேந்திரன் சார் அறிமுகம் கிடைச்சு, அவருடன் வேலை பண்ணேன். அவர் மூலமா லக்ஷ்மிகாந்தன் சார் அறிமுகம் ஏற்பட்டு, அவரோட 'டாக்ஸி' படத்தில் உதவி இயக்குநரா வேலை பார்த்தேன்.

இதுக்கு இடையில் 'இருள்'னு ஒரு குறும்படம் பண்ணேன். மக்கள் டி.வியில் அப்போதான் குறும்படப் போட்டி ஆரம்பிச்சிருந்தாங்க. அதில் 'இருள்' இரண்டாவது பரிசு வாங்கியது. வசதி குறைவான குடும்பப் பின்னணி என்னோடது. ஆனால், எதுக்காகவும் எப்பவும் நான் கவலைப்பட்டது இல்லை... கலங்கி நின்னது இல்லை. நினைச்சதை செஞ்சு பார்த்துடணும்னு குறியா இருந்தேன். அந்தச் சமயத்தில்தான் என்னோட மிக நெருங்கிய நண்பன் தமிழ்ச்செல்வன் ஒரு பெரிய விபத்தில் சிக்கினான்" கொஞ்சம் நிறுத்தித் தொடர்கிறார்...

"தமிழ்ச்செல்வன் எனக்கு ரொம்ப நெருக்கம். படுத்த படுக்கையாக் கிடந்த அவனைப் பார்க்கப் போனேன். ஆனால், என்னை அவனுக்கு அடையாளம் தெரியலை. அவன் நினைவுகள் மாறிப்போயிருந்துச்சு. விபத்து என்பது எவ்வளவு கொடூரமானதுன்னு அந்தக் கணத்தில் நான் உணர்ந்தேன். சம்பந்தமே இல்லாம சாலையில் போயிட்டு இருக்கிற ஒருத்தரை ஒரு வாகனம் அடிச்சுத் தள்ளிட்டுப் போயிடுது. ஆனா, அடிபட்டவனுக்கு ஒரு குடும்பம், வாழ்க்கை, பொறுப்புகள், எதிர்காலம்... எவ்வளவு இருக்கு? விபத்தை வேடிக்கை பார்க்குற மக்கள் 'பாவம்'னு சொல்லிட்டுப் போயிடுவாங்க. அந்தப் 'பாவம்' எந்தவிதத்துலயும் உதவப் போறது இல்லை. உடனடியா விபத்தைப்பற்றி ஒரு குறும்படம் எடுக்க முயற்சி பண்ணேன்.

பேப்பர்ல வந்த செய்திகள், உலகத்தில் என்னென்ன வகையான விபத்துக்கள் நடக்குது... எல்லாத்தையும் சேகரிச்சேன். விபத்து தொடர்பான விதவிதமான வீடியோக்களைச் சேகரிச்சுப் பார்த்தேன். அந்தச் சமயத்தில் பாண்டிச்சேரியில் இருந்து என் நண்பன் ஒருவன் வந்திருந்தான். அவனைப் பார்த்துட்டு சும்மா அவன்கூட பாண்டிச்சேரிக்குப் போயிட்டு வருவோம்னு கிளம்பினேன். விபத்துபற்றிய சில படங்களை ரெஃபரன்ஸுக்காக வாங்கிட்டு பஸ்ல திரும்பிட்டு இருந்தேன். பாண்டிச்சேரியில் இருந்து பஸ் வெளியே வந்துச்சு. ஈ.சி.ஆர். ரோடு. வேகமா ஓட்டிட்டு இருந்தார் டிரைவர். நான் டிரைவர் ஸீட்டுக்குப் பின் பக்கமா நாலாவது வரிசையில் ஜன்னல் ஓரமா உட்கார்ந்து இருந்தேன். திடீர்னு எதிர்ல ஒரு பஸ் தாறுமாறா பயங்கர வேகமா வருது. எங்க பஸ் டிரைவர் பஸ்ஸை ஒடிச்சுத் திருப்பினார். நேருக்கு நேரா மோதியிருக்க வேண்டிய அந்த பஸ், நான் உட்கார்ந்திருந்த ஜன்னல் ஓரமா படார்னு மோதி அந்தப் பக்கத்தையே நொறுக்கிடுச்சு.

என்னோட வலது கை ஜன்னலுக்கு வெளியே தோள்பட்டையில் இருந்து தனியா தொங்கிட்டு இருக்கு. எனக்குச் சில நிமிடங்களுக்கு எந்த வலியும் தெரியலை. சொதசொதன்னு ரத்தம் கொட்டுது. ஆனா, மயக்கம் இல்லை. எனக்கு முன்னாலயும் பின்னாலயும் உட்கார்ந்திருந்த எல்லோருக்குமே என்னை மாதிரி கொடூரமான அடி. ஒரே சத்தம். எனக்கும் உயிரை எடுக்குற கொடூர வலி. 'ஐயோ, அம்மா'ன்னு கத்துறேன். அந்த இடத்தில் யாரும் இல்லை. எங்களை மோதின வண்டி நிக்காமப் போயிடுச்சு. டிரைவரும் கண்டக்டரும் அந்த வண்டியைப் பிடிக்கக் கிளம்பிப்போயிட்டாங்க. என் கை தோள் பட்டையில் இருந்து தொங்கிட்டு இருக்கு. ஆஸ்பிட்டல் அழைச்சுட்டுப் போக ஒரு வண்டி வந்து நிக்குது. தொங்கிட்டு இருந்த கையை எடுத்து மடியில் வெச்சுக்கிட்டு உட்கார்ந்தேன். பாண்டிச்சேரி பி.ஐ.எம்.சி. அரசு மருத்துவமனை. இரவு 11 மணிக்கு அடிபட்ட நாங்க எல்லோரும் போனபோது பெரிய டாக்டர்கள் யாரும் இல்லை. பயிற்சி டாக்டர்கள்தான் இருந்தாங்க. அப்போதைக்கு எங்க வலியைக் குறைக்க மருந்து கொடுத்துட்டு, 'காலையில் பெரிய டாக்டர் வருவார்'னு சொல்லிட்டாங்க. தோள்பட்டையில் இருந்து ரத்தம் வழியத் தொங்கிட்டு இருந்த கையைப் பார்த்தேன். வாழ்க்கை முழுக்க இனிமே எனக்கு வலது கை கிடையாதுன்னு அப்பவே எனக்குப் புரிஞ்சுபோச்சு. வலது கையை எடுத்துட்டாங்க. பிறகு பார்த்த டாக்டர்கள் 'உடனே ஆபரேஷன் பண்ணியிருந்தா கையை ஒட்ட வெச்சிருக்கலாமே'ன்னு சொன்னாங்க. யாரைக் குற்றம் சொல்றது? எல்லாம் முடிஞ்சுபோச்சு.

ரெண்டு மாசம். அந்தப் புது வாழ்க்கையை எதிர்கொள்றது பெரிய சவாலா இருந்துச்சு. 26 வயசுல புதுசா பொறந்தது மாதிரி ஒவ்வொண்ணாக் கத்துக்கிட்டேன். சினிமாவில் கையெழுத்து அழகா இருக்குற அசிஸ்டென்ட்டை ஸ்க்ரிப்ட் காப்பி பண்ணச் சொல்லுவாங்க. என் கையெழுத்து குண்டு குண்டா அழகா இருக்கும். அது போச்சு. நோட்டும் பென்சிலும் வாங்கி வெச்சுக்கிட்டு இடது கையால் எழுதப் பழகினேன். ஒரு கையால் துணி போட்டுக்க, ஒரு கையால் தலைவாரிக்க... எல்லாத்துக்கும் பழகினேன். மறுபடியும் பழைய ஸ்க்ரிப்ட்டை எடுத்து விபத்துபற்றிய அந்தக் குறும்படத்தை நண்பர்களின் பொருள் உதவியோடு பண்ணி முடிச்சேன்" என்று டி.வி.டியைக் கையில் தருகிறார். 'அதிகாலை' என்று தலைப்பிடப்பட்ட அந்தக் குறும்படம் இரண்டு விபத்துக்களைப்பற்றி விவரிக்கிறது.

"குடிச்சுட்டு வண்டி ஓட்டுறது, வேகமா ஓட்டுறது... இது எல்லாத்தையும் தாண்டி, மன உளைச்சலோடு வண்டி ஓட்டுறதுதான் உலகம் முழுக்கப் பெரும்பாலான விபத்துக்களுக்கான காரணம். ஒரு தனி மனிதனுக்கு ஏன் மன உளைச்சல் வருது? அலுவலக உயர் அதிகாரிகள், பொருளாதாரப் பிரச்னை... இப்படி சமூகத்தால்தான் தனி மனிதனுக்குப் பிரச்னைகள். அதனால் விபத்து என்பது ஓட்டுறவருக்கும் மோதுறவருக்கும் இடையில் நடக்குற ஒரு சம்பவம் மட்டுமே இல்லை. அதில் நாம் எல்லோருமே சம்பந்தப்பட்டு இருக்கோம். இதை அழுத்திச் சொல்லணும்னு ஆசைப்பட்டுதான் இந்தக் குறும்படத்தை எடுத்தேன். எனக்கு ஒரு சினிமா இயக்குநர் ஆகணும். அதுதான் ஆசையும் லட்சியமும். என் எதிர்கால வாழ்க்கைப் போராட்டம் முழுக்க அதை நோக்கித்தான் இருக்கும்" கோட்டூர்புரம் குடிசைமாற்று வாரியக் குடியிருப்பில் அமர்ந்தபடி பெரும் கனவுகளுடன் பேசுகிறார் ஆண்டனிராஜ். அதை அடையும் வல்லமை ஆண்டனிக்கு உண்டு!

நேற்று நண்பன்... இன்று குழந்தை...... நாளை ?

2010-09-04T05:52:00.010-04:00

நண்பர் காட்வினை பற்றிய முதல் பதிவுக்கு இங்கே செல்லவும்
http://stalinfelix.blogspot.com/2010/08/blog-post.html

அறுவைசிகிட்சையும், முதுகுத்தண்டில் ஒன்றிரண்டு கம்பிகளை தவிர எப்படி மருத்துவமனைக்கு கொண்டு சென்றார்களோ , அதை போலவே ஏறக்குறைய ஒரு மாத மருத்துவமனை வனவாசத்திற்கு பின் வீடு திரும்பி இருக்கிறான் காட்வின். பேசவும், கை அசைக்கவும் முடிகிறது என்பதை தாண்டி இடுப்புக்கு கீழே எந்த அசைவும் இல்லாமல் படுத்து கிடைக்கிறான்.

இயற்கை உபாதைகள் அவனை அறியாமலே தன்னிச்சையாக வெளியேறுகின்றன.ஒரு குழந்தையை போல, எப்போதும் அவனோடு ஒருவர் இருந்தே கவனித்து கொள்ள வேண்டிய சூழல் என ஒவ்வொரு கணமும் கொடுமையாகவே நகர்கின்றது காட்வினுக்கு.

மருத்துவர்களிடம் இது பற்றி கேட்டால் 'இரண்டு மாதத்திலும் சரியாகலாம், இரண்டு வருடத்திலும் சரியாகலாம்' என கடவுளை நோக்கி கை காட்டி விடுகின்றனர்.

பெரும் கனவுகளோடு உற்சாகமாக வலம் வந்த காட்வின், சிதைந்த உடலோடு 'எப்படியும் சீக்கிரம் சரியாகி விடும், தொழிலை சீக்கிரம் ஆரம்பிப்பேன்' என்ற நம்பிக்கையோடே பேச ஆரம்பிக்கிறான்.'கொஞ்சம் உக்கார முடிஞ்சுதுன்னா வீட்ல இருந்தே சேனல ஆப்பரேட் பண்ண முடியும். ஆனா, கொஞ்சம் சாதனங்கள் வாங்கணும், மார்கட்டிங்க்கு ஆளு பார்க்கணும், விளம்பரங்களை சூட் பண்றதுக்கு ஆள் பார்க்கணும் ' என சொல்லும் போதே தன்னால் எல்லாவற்றையும் கவனிக்க முடியவில்லையே என்ற ஏக்கம் தெறிக்கிறது.

கண்டிப்பாக உனக்கு உடல் நிலை சரியாகும், மறுபடியும் அலுவலகத்துக்கு போய் தொழிலை கவனிப்பாய் என நாங்கள் அவனை ஆறுதல் படுத்தினாலும் கடந்த ஒரு மாதத்தில் மற்ற உள்ளூர் சேனல்களில் என்னென்ன புது நிகழ்ச்சிகள் வந்திருகின்றது, தொழில் நுட்பம் என்னென்ன என்பதை கவனிப்பதிலே தான் அவனுடைய கவனம் செல்கிறது.

பணமும், சூழலும் மட்டும் சரியாக அமைந்த்திருந்தால் எத்தனையோ வெற்றிகளை கடந்து போய் இருக்க வேண்டிய ஒரு தொழில்நுட்ப வல்லுனன் கட்டிலிலே நாளைய நாட்களை பற்றிய கனவுகளிலே கழிப்பதை காணும் போது மனம் பெரிதும் துயருறுகிறது.

ஏறக்குறைய அரை நாளை அவனோடு செலவழித்து கிளம்பும் போது எப்போதுமே வருத்தப்படாத அவனுடைய கண்களில் விழிநீர் வழிந்தோடி விடை சொல்கிறது எங்கள் மூவருக்கும்.இப்போதைக்கு காட்வின் பேசுகிறான் என்பது மட்டுமே நாளை அவனை குறித்த எங்கள் நம்பிக்கைக்கு மிச்சம் இருக்கிறது......

காட்வினுடைய வாழ்வையும், கனவையும் தக்க வைத்து கொள்ள உங்களால் உதவ முடியும் எனில் உதவுங்கள்.

அவருடைய சகோதரருடைய வங்கி விவரம்

----------------------------------------------

Name: MARTIN JOSE G

Account No : 00041050461930

Bank : HDFC

Branch: ITC CENTRE, CHENNAI

IFSC NO: HDFC0000004

In Remarks please specify "SAVE GODWIN"

----------------------------------------------

மேலதிக விபரங்களுக்கு என்னை தொடர்பு கொள்ளுங்கள் 9710421045

நொடியில் நொறுங்கியவனுக்காக.......

2010-08-05T02:33:00.009-04:00

ஜூலை 31 இரவு 10 மணி - உலகமே நண்பர்கள் தினத்தை கொண்டாட தயாராகி கொண்டிருந்த போது திருவனந்தபுரம் அனந்தபுரி மருத்துவமனையில் அவசர சிகிட்சை பிரிவில் காய்ந்த சருகு போல் கிடந்தான் 'Gaadi' என்று எங்களால் செல்லமாய் அழைக்கப்படும் காட்வின் ஜெயபால்.

மருத்துவர்களும், தாதியர்களும் புடைசூழ தூக்குப் படுக்கையில் கிடத்தி அறுவை சிகிச்சைக்கு கொண்டு செல்லும் போது தான் நாங்கள் மருத்துவமனையை அடைந்தோம்.. ஆவேசத்துடன் கையை பிடித்து 'Gaadi' என்றேன் அதே புன்னகை உதிர்த்தான் வலது புறமாக நின்ற என்னையும், ஹமில்டனையும் பார்த்து...

முதுகெலும்பு உடைந்த நிலையில், உயிருக்கு ஆபத்தான அறுவை சிகீட்ச்சைக்கு கொண்டு செல்லும் வழியில் இப்படி சிரிக்க முடியுமா என்ற கேள்வி அழுகையையே தந்தது...

கட்வினுக்கும் எங்களுக்குமான நட்பு அபூர்வமானது.... கல்லூரியில் தான் முதல் முதலாக சந்தித்தேன்... என்னை விட ஒரு வருடம் சீனியர் ... .ஏறக்குறைய பத்து வருடங்கள் கழிந்த பின்பும் இன்றும் அதே வீச்சுடன் தொடர்கிறது எங்கள் நட்பு... எங்கள் வாழ்வின் துயரமான பொழுதுகளில் கூடே இருந்து ஆறுதல் அளித்தவன், மகிழ்ச்சியான தருணங்களை பகிர்ந்து கொண்டவன் இன்று எழவே இயலாத நிலையில் வீழ்ந்து கிடக்கும் போது சொல்லணா துயரத்தையே தருகிறது..

பட்டய படிப்பில் ஏறக்குறைய தொண்ணூறு சதவீத மதிப்பெண் எடுத்தும் குடும்ப சூழ்நிலைகளால் மேல்படிப்புகள் படிக்க இயலாமல் 900 ரூபாய் சம்பளத்தில் உள்ளூரிலே ஒரு மின்னணுவியல் கடைக்கு வேலைக்கு போக துவங்கினான். விவசாயான தந்தை உடல் நலத்தில் குன்ற அக்கா, இரண்டு தம்பிகள் ஒரு தங்கை என முழு குடும்பத்தையும் இவன் தாங்க வேண்டியது ஆயிற்று... வீட்டிலே சொந்தமாக தொழிலை துவங்கி பின் கலை சார்ந்த ஆர்வம் அதிகமாக உள்ளூர் தொலைக்காட்சி நிறுவனம் ஒன்றில் பணி புரிந்தான்..

ஏறக்குறைய ஆறு வருட அனுபவம் கிடைத்த பின்பு தன்னிடம் இருந்த சேமிப்புகளையும், தங்கையின் திருமணத்திருக்கு இருந்த நகைகளையும் வைத்து சொந்தமாக உள்ளூர் தொலைக்காட்சி ஒன்றை ஆரம்பித்தான்... தற்போது துவங்கிய தொழில் ஆகையால் வேலைக்கு யாரையும் அமர்த்தி கொள்ளாமல் அலுவலகமே கதியென கிடப்பான்.. நல்ல தரமான நிகழ்ச்சிகளை வழங்கி, சமூகம் சார்ந்த நிகழ்ச்சிகளில் தன்னை ஈடுபடுத்தி கொண்டிருந்தவனின் வாழ்கையில் வந்தது அந்த கருப்பு தினம் .

ஜூலை 31 அதிகாலை மூன்று மணிக்கு, மறுநாள் காலை வரை போட வேண்டிய நிகழ்ச்சிகளை கணிப்பொறியில் அமைத்து வைத்து விட்டு அசதியோடே இரண்டாம் மாடியில் இருந்த அலுவலகத்தில் இருந்து கீழே இறங்கி இருக்கிறான்..கேபிள் ஒயர் ஒன்று அறுந்து கிடப்பது தெரியாமல் வேகமாய் நடக்க, தடுக்கி இரண்டாம் மாடியில் இருந்து கீழே விழுந்திருக்கிறான்.

மயங்கி கீழே கிடக்க அதிகாலை ஆனதால் யாரும் கவனிக்காமல் காலையில் தான் அக்கம்பக்கத்தினர் பக்கத்தினர் பார்த்து அருகில் உள்ள மருத்துவமனையில் சேர்த்திருகின்றனர். அவர்களும் ஆரம்ப கட்ட சிகிச்சைகளை கொடுத்து விட்டு கையை விரித்து விட்டனர்... அனந்தபுரி மருத்துவமனையில் அறுவை சிகிச்சை செய்தபின்பும் இடுப்புக்கு கீழே எந்த உணர்ச்சியும் இல்லாமல் படுத்து கிடக்கிறான்.

ஒரே பருவத்து நண்பர்கள் பெரும்பாலும் திருமணம் செய்து கொள்ளும் போதும் 'Gaadi உனக்கு எப்போ கல்யாணம்' என்று கேட்டால் தனது தங்கையின் திருமணத்திற்கு அப்புறமே தன் திருமணம் என கூறுவான்... ஒரு குடும்பத்தையே தன் உழைப்பால் தாங்கி வந்த நண்பன் 'ஒண்ணுக்கு போறது கூட தெரியமாட்டேங்குது, இடுப்புக்கு கீழ உணர்ச்சியே இல்ல' என தெக்கி தெக்கி சொல்லும் போது உள்ளமே உடைந்து விடுகிறது.

அவனை தவிர யாருக்குமே அந்த சானலை இயக்க தெரியாததால் அடுத்த நாளே தொடர்பு அற்று கிடக்கிறது. நண்பர்கள், உறவினர்கள் என உதவினாலும் சாமாளிக்கவே முடியாத பொருளாதார சூழ்நிலையில் தத்தளித்து கொண்டிருக்கிறது அவனது குடும்பம். உங்கள் பிராத்தனைகளோடே உங்களால் முடிந்த சிறு உதவியை செய்ய உங்களை இறைஞ்சுகிறோம்.....

காட்வினுக்கு உதவ... அவனுடைய வங்கி கணக்கு விவரம்

----------------------------------------------------------------------------

Name: GODWIN JAYAPAUL G

Account No : 30790782902

Bank : STATE BANK OF INDIA

Branch: KAPPIARAI

IFSC NO:SBIN0007994

Contact No: 9789874197 ( Martin - His Brother)

---------------------------------------------------------------------------------

பதிவுலக நண்பர்களும், மின்னஞ்சல் குழும நண்பர்களும் முடிந்த அளவு இந்த கடிதத்தை குழுமங்களுக்கும், நண்பர்களுக்கும் அனுப்பி எங்கள் ஏழை நண்பனுக்கு வாழ்வளிக்க கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

தோழமையுடன்

ஸ்டாலின், ஹமில்டன், பிரதீப்

தொடர்புடைய பதிவு

http://stalinfelix.blogspot.com/2010/09/blog-post.html

கப்பலை மறித்த கூனிப்படைகள் - என் கால்பந்தாட்ட அனுபவம்......

2010-07-20T13:40:00.014-04:00

உலகக்கோப்பை கால்பந்தாட்ட போட்டிகள் பரபரப்பாக நடந்து முடிந்து விட்டன. ஸ்பெயின் கோப்பையை வென்று விட்டது. வலிமை மிக்க பிரேசில், அர்ஜென்டினா போன்ற அணிகள் அரை இறுதிக்கே தகுதி பெறாமல் நாடு போய் சேர்ந்தன. உலக கோப்பைகளில் அதிர்ச்சி தரும் தோல்விகள் சகஜம் என்றாலும் வலிமை மிக்க அணிகள் வீழும் போது பள்ளிப்பருவத்தில் நான் ஆடிய ஒரு கால்பந்தாட்ட போட்டியே நினைவில் வருகிறது........

ஒவ்வொரு கல்விஆண்டின் இறுதியிலும் 'பள்ளி விழாவை(School Day)' ஒட்டி நடக்கும் விளையாட்டு போட்டிகளில் மாணவர்களை ரெட், ப்ளூ, கிரீன், வைட் என நான்கு பிரிவாக பிரித்து இருப்பர். 6 முதல் 8 ஆம் வகுப்பு வரை ஜூனியர் எனவும், 9,10 ஆகிய வகுப்புகள் சீனியர் எனவும் 11, 12 ஆகிய வகுப்புகள் சூப்பர் சீனியர் எனவும் பிரிக்கப்பட்டு இருக்கும். நான் சீனியர்-வைட் பிரிவில் இருந்தேன். அப்படி சீனியர் பிரிவில் நடந்த கால்பந்தாட்ட போட்டி தான் இன்றும் மறக்காமல் மனதிற்குள்ளேயே நிற்கிறது.

போட்டிக்கு போகும் முன் எங்கள் பள்ளி கால்பந்தாட்ட அணி,பள்ளி மைதானம், பள்ளி அளவில் நடக்கும் போட்டிக்கு விதிமுறைகளை சொல்லியே ஆக வேண்டும்.

கிறிஸ்துதாஸ் சார் தான் எங்களுக்கு கால்பந்தாட்ட குரு, எங்கள் உடற்பயிற்சி ஆசிரியரும் கூட.பந்தை எப்படி லாவகமாக கடத்த வேண்டும், பெனல்டிக் கிக்கை கோலாக்குவது எப்படி, தடுப்பு ஆட்டங்களின் அவசியம் என்ன? என எல்லாவற்றையும் அருமையாக சொல்லித் தருவார். ஜூனியர் நிலையில் விளையாடும் போது பவுல் செய்தால் பிரம்பாலே முதுகில் போடுவார். எட்டாம் வகுப்பு தாண்டிய பிறகு கண்டிப்பதோடு சரி. ஒழுக்கமும், நேரம் தவறாமையும் தான் அவருக்கு ரொம்ப முக்கியம். நான் அப்போது பள்ளி சீனியர் கால்பந்தாட்ட குழுவில் இருந்தேன். வேடிக்கை என்னவென்றால் பள்ளி அணியில் உள்ள பதிமூன்று(11+2) நபர்களில் பதினோர் பேர் எங்கள் வகுப்பில்(9 A) இருந்தோம்.

எங்கள் பள்ளி மைதானம் அசின் மனசு மாதிரி(!), ஆமாங்க அவளவு சிறிசு :-). சில பயிற்சி ஆட்டங்களில் ஒரு முனையில் இருந்து கோல் கீப்பர் அடித்து விடும் பந்து நேராக எதிர்முனை கோல் போஸ்ட் உள்ளே போய் விடும். இப்படி சிறிய மைதானத்தில் பயிற்சி எடுத்து விட்டு மாவட்ட அளவில் நடக்கும் போட்டிகளுக்கு போய் மைதானங்களை பார்க்கும் போதே வயறு கலகலத்து விடும். இருப்பினும் மாவட்ட அளவில் ஓரளவு ஆறுதல் வெற்றிகளை பெற்றோம் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.(இந்த மைதான பிரச்சனையினாலே தற்போது பள்ளியில் புட்பால் அணி இல்லை என சென்ற முறை சந்தித்த போது கிறிஸ்துதாஸ் சார் சொன்னார்).

பள்ளி ஆண்டிறுதி போட்டியில் விதிமுறைகள்(!) பிபாவையே முந்தி விடும். நான்கு பிரிவுகள் மட்டும் இருந்ததால், மொத்தம் மூன்றே போட்டிகள் தான். ஒரு அணி இரண்டு முறை மாட்டுமே விளையாடும், லீக் மற்றும் பைனல். போட்டி நேரம் மொத்தம் 45 (20+5+20) நிமிடங்கள்.போட்டி இடை வேளைக்கு முன் ஏதேனும் அணி மூன்று கோல்களுக்கு மேல் வாங்கி இருந்தால் தோத்ததாக ஒப்பு கொள்ள சொல்லி போட்டியையே முடித்து விடுவார்கள். லீக் போட்டிகள் மாலையிலும் பைனல் மறுநாள் காலையிலும் நடக்கும். சரி இனி போட்டிக்கு செல்வோம்.

பள்ளி அணிக்காக ஆடும் நான், சுபாஷ், வைசிலின் மூன்று பெரும் வைட் அணியில் இருந்தோம். இதில் நானும், சுபாசும் பின்தடுப்பு ஆட்டக்காரர்கள்(Backers), வைசிலினோ இடை நிலை(Middle) ஆட்டக்காரர். எங்கள் மூன்று பேரை தவிர்த்து அணியில் இருந்தவர்களின் வகைகள்.

௧. பள்ளி அணியில் இடம் கிடைக்காமல் பயிற்சி ஆட்டத்தில் மட்டும் ஆடுபவர்கள்.

௨. கூடைபந்து\கைப்பந்து விளையாட்டில் அனுபவம் உள்ளவர்கள்.

௩. கால்பந்து போட்டியில் விளையாட ஆசைபடுபவர்கள்\ டிவியில் ரசிப்பவர்கள்.

௪. ஆள் இல்லாமல் அணியில் பிடித்து போட்டவர்கள்.

இப்படி கட்டுகோப்பாக(!) தான் இருந்தது எங்கள் அணி.

லீக் போட்டியிலேயே நாங்கள் கடுமையாக சோதிக்கப்பட்டோம். எங்களை எதிர்த்து ஆடிய அணியில்(ப்ளூ பிரிவு ) ஒரே ஒரு நபர் மட்டுமே பள்ளி அணியில் இருந்தாலும் மற்ற வீரர்கள் பெரும்பாலும் பயிற்சி ஆட்டங்களில் ஈடுபட்டவர்கள். நான்,விசிலின்,சுபாஷ்,சீனு -வும் தான் லீக் போட்டியில் முன்களத்தில் நின்று ஆடினோம் இதில் சீனு கூடைபந்து ஆட்டக்காரர் ஆனதால் தலைக்கு வரும் பந்தை கையால் பிடித்து தன் சொந்த விளையாட்டின் பக்தியை காட்டினார். ஓரளவுக்கு மேல் பொறுக்க முடியாமல் அவரை கோலி(Goal Keeper) ஆக்கி அது வரை கோலியாய் இருந்த கைப்பந்து ஆட்டக்காரரை முன்னால் கொண்டு வந்தோம், இவர் சீனு அளவிருக்கு பக்தியை காட்டவில்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

ம்ம். ....... போராடி 1-0 என்ற அளவில் லீக்கை ஜெய்த்தோம். . பள்ளி அணியின் ஏழு ஸ்டார் ப்ளேயர்களுடன் கிரீன் அணியை துவம்சம் செய்து சிங்கம் போல சிலிர்த்து பைனலுக்கு தயாராய் இருந்தது ரெட்.

நாளை காலை ரெட்டை தான் சந்திக்க போகிறோம் என எண்ணிய போது இரவு தூக்கமே வரவில்லை. போதாததற்கு ரெட்- இல் இருந்த நண்பர்கள் "விளையாட்டின் பாதி நேரமாவது தாங்குவீர்களா, பேசாமல் தோல்வியை விளையாடாமல் ஒப்பு கொள்ளுங்கள்" என பயமுறுத்தி சென்றதே என்னை துரத்தி கொண்டிருந்தது . மெல்ல கண் அயரும் போது ஒன்றே ஒன்று மட்டும் மனசுக்குள் ஓடியது ' எப்படியும் தோற்க தான் போகிறோம் ஆனால் கேவலமாக தோற்க கூடாது'.

காலை மணி 8:30 . இன்றைய கிரிக்கெட் ஆட்டக்காரர்களை போல் தோளில் கைபோட்டு உற்சாக படுத்த வார்த்தைகள் எங்களிடம் இல்லை. பலிகடா கணக்காக அனுபமற்ற ஆட்டக்காரர்களுடன் நான் நின்று கொண்டிருந்ததை 'முதல் பாதி வரைக்குமாவது தாங்குமா'' என்பது போல் பரிதாபமாக பார்த்தார் மேட்ச் ரெபரி கிறிஸ்துதாஸ் சார். எதிரே நின்று கை குலுக்கிய ரெட் டீம் நண்பர்கள் சிரிப்பு ஒரு புறம் வேதனையை தந்தாலும் வீரியத்தை வளர்த்தது. நிற்க...... இங்கே வீரியம் என்பது குறைந்த கோல் வாங்கி தோற்பது. ஆச்சரியங்கள் காத்திருந்தது.........

ஆச்சரியம் 1

டாஸை ஜெய்த்தோம். எங்கள் எல்லோர் முகத்திலும் அபூர்வமான புன்னகை பரவியது. மேட்ச் தான் ஜெய்க்க முடியாது, டாசாவது ஜெய்த்தோமே என.

ஆச்சரியம் 2

ஆட்டத்தின் முதல் பாதியில் கோல் வாங்கவே இல்லை. உண்மையில் சொல்ல வேண்டும் என்றால் முதல் பாதியில் நேர்த்தியாக ஆடினர் ரெட் அணியினர். நாங்களோ இழப்பதற்கு தான் ஒன்றும் இல்லையே என காட்டுத்தனமாக ஆடினோம். எந்த பவுலும் செய்யவில்லை என்றாலும் அனுபவ குறைவான வீரர்களுடன் ஆடியதால் ப்ரோபசனலிசம் குறைவாக இருந்தது. எதிரணியின் யார் காலில் பந்து இருந்தாலும் அவரை சுற்றினோம்.பந்தை கடத்தவே விடாமல் தடுத்தோம்.அந்த இருபது நிமிடமும் ஓடி கொண்டே இருந்தோம். எங்கள் காலில் கிடைக்கும் பந்து ஊதாரித்தனமாக உதைக்கப்பட்டு எங்கெங்கோ தெறித்தது.....

ஆச்சரியம் 3

சமநிலையில் ஆட்டம். இடைவேளையில் நம்பிக்கை வந்தது. என்ன நம்பிக்கை ?? குறைவான கோலில் தான் தோற்க போகிறோம் என்று. ரெட் அணி வீரர்களை பார்த்தோம் உண்மையில் கொஞ்சம் சோர்ந்து இருந்தார்கள்.அவர்களின் முகங்களில் பதட்டம் தென்பட ஆரம்பித்தது. இடைவேளையில் எங்கள் அணிக்குள் GAME PLAN பற்றி பேசி கொண்டோம் அதாங்க 'குறைவான கோலில் தோற்பது'.

இந்த முறை மைதானம் முழுவதும் புழுதி பறந்தது. ரெட் அணியினர் ஆக்ரோசம் காட்ட தொடங்கினர். நாங்களும் விடவே இல்லை மாறி மாறி பவுல் வாங்கினோம். முன்னால்(Forward) ஆடிகொண்டிருந்த நாங்கள் மூவரும் பின் தடுப்பு ஆட்டக்காரர்கள் ஆனோம். கோல் போஸ்டை நோக்கி குறிவைக்க கூட அவகாசம் கொடுக்காமல் வழி மறித்தோம். எதிர் முனையில் ரெட் இன் கோலி கொட்டாவி மட்டும் விடாமல் நின்று கொண்டிருந்தான் அப்படி ஒரு தடுப்பு ஆட்டம். ஆட்டம் முடிந்தது 0-0 என.

ஆச்சரியம் 4

விளையாட்டு கூடுதல் நேரத்துக்கு சென்றது. அன்பர்களே நம்பினால் நம்புங்கள் இப்போதும் நாங்கள் தோல்வியை எதிர்பார்த்தே விளையாடி கொண்டிருந்தோம். போராடி தோல்வி என்ற பட்டத்தை மட்டுமே சூட்டி கொள்ள விரும்பினோம். அந்த ஐந்து நிமிடங்களும் அனல் பறந்தது. சோர்வடைந்த நிலையில் விளையாடி கொண்டிருந்த ரெட் அணி மற்றும் எங்கள் பள்ளி அணியின் காப்டன் ஜோஷி கடைசியில் ஆக்ரோசம் காட்டவே இல்லை. மைதானத்தின் பாதிக்கு குறைவான தூரத்தில் வெறுமனே நின்று கொண்டிருந்தான். எதிர்பாராமல் ஒரு பந்து அவனது காலில் சிக்க தூக்கி அடித்தது மயிரிழையில் கோல் கம்பில் தட்டி தெறித்தது. அத்தோடு விசிலும் ஊதப்பட்டு பெனல்டிக் ஷூட்டுகு சென்றது விளையாட்டு.

ஆச்சரியம் 5

பெனல்டிக் வரை வந்த பிறகும் எங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லை மிக முக்கியமான காரணம் எதிரணியின் கோலி பிரவீன். அவன் தான் எங்கள் பள்ளி அணிக்கும் கோல் கீப்பர். பலவீனமான எங்கள் கால்களில் இருந்து வரும் பந்தை தடுக்கும் ஆற்றல் பிரவீனுக்கு உண்டு.. ம்ம். சீனுவை கோல் கீப்பர் பதவியில் இருந்து கழட்டி விட்டு நான் எங்கள் அணியின் கோல் கீப்பர் ஆனேன். டாஸ் சுண்டியத்தில் திருப்பியும் ஜெய்தோம்.

நான் முதல் வாய்ப்புக்காக அடித்தேன். பதட்டத்தில் அடித்ததில் பந்து கோல்போஸ்ட் மேலே எகிறியது. அவர்கள் தரப்பில் பிரவீன் அடித்தது கோலானது.(௦0-1)
அடுத்து எங்களில் இருந்து வைசிலின் அவர்களில் ஜோஷி . இருவருமே கோலாக்கினார். (1-2)
அடுத்து இங்கே சுபாஷ் அங்கே ஒரு ஸ்டார் பிளேயர். இருவருமே கோலக்கினர். (2-3)
அடுத்து எங்களுக்கு சீனு அங்கே ஒரு ஸ்டார் பிளேயர். சீனு அடித்தது கோலானது. எதிராளி அடித்தது என் தலைக்கு சரியாக வர எகிறி பிடித்தேன்.(3-3)
அடுத்தது எங்கள் அணியில் ஒரு பயிற்சி ஆட்டக்காரரும் அங்கே ஒரு ஸ்டார் பிளேய
ரும். இருவருமே சம்மந்தம் இல்லாமல் அடித்து வெளியே தள்ளினர்(3-3)

விளையாட்டு உச்ச கட்டத்தை எட்டியது..... சடன் டெத்

சடன் டெத்
என் ஆச்சரியங்கள் என்னை விட்டு தொலைந்து போய் இருந்தன.... போரடி யா
யிற்று .... வைசிலினும் , சுபாசும் நிச்சயம் கோலடிப்பார்கள். விளையாட்டின் முடிவு எங்கள் அணி கோலி கையில் தான் இருக்கிறது.

கோலி யார்? நான்...
கூடாது... இனி தோற்கவே கூடாது என மனத்திற்குள்ளே சபதம் இ
ட்
டு, இரு கைகளையும் மண்ணில் உரசி உரமேற்றி தயாரானேன்.

அதற்க்கு முன் சடன் டெத் பற்றி... இரு அணிகளுக்குமே ஒரே ஒரு வாய்ப்புகள் மட்டுமே கொடுக்கப்படும். அதில் தவறவிடும் அணி காலி.

இந்த முறை எங்கள் அணியின் முதல் வாய்ப்பு சுபாசிடம், அங்கோ ஜோஷி. அத்தனை ஆக்ரோசமாக சுபாஷ் முதல் கோலை அடித்தான். நான் ஜோசியின் கோலை தடுக்கும் பட்சத்தில் நாங்கள் வெற்றி... ஜோஷியின் பெனல்டிக் சாட்டுகளை பார்த்திருக்கிறேன் பொதுவாக கோலியின் இடது பக்கத்தில் தான் அடிப்பான். மெதுவாக கொஞ்சம் இடது பக்கம் நீங்க..... ஜோஷி வலது பக்கத்தில் அடிக்க..... கோல்.

இரண்டாவது இங்கே வைசிலின் அங்கே ஸ்டார் பிளேயர். வைசிலின் எங்கள் பக்கம் எந்த சிரமமும் இல்லாமல் கோலை அடித்தான். அவர்கள் பக்கத்தில் ஸ்டார் பிளேயர் அடிக்க இடது புறம் வந்த பந்தை நான் எகிறி குதித்து தடுக்க முற்பட கையில் தட்டி கோல்.நான் கீழே விழுந்ததில் என் இடது மூட்டிற்கு கீழ் தோல் பிய்ந்து ரத்தம் கொட்ட துவங்கியது. அதை துடைக்கவோ பார்க்கவோ அவகாசம் இல்லை நான் தான் அடுத்த ஆள்.

மூன்றாவது எங்கள் அணிக்காக நான், அங்கோ பிரவீன். இந்த முறை நான் தவறு செய்யவில்லை. பிரவீனை யோசிக்க கூட விடாமல் கால் வலியோடு அடித்தேன் கோல். இப்போது என்னால் காலை மடக்க முடியவில்லை வலி பிராண்டியது. நண்பர்கள் கோலியை மாற்றி கொள்வோம் என சொன்னார்கள். நானோ 'தோற்றால் நானே பொறுப்பு எடுத்து கொள்கிறேன் மாற வேண்டாம்' என பிரவீனை எதிர் கொள்ள தயாரானேன். என் இடது மூட்டில் ரத்தம் வருவதை பிரவீன் கவனித்ததை நானும் கவனித்தேன். மெதுவாக இடது பக்கம் கொஞ்சம் நீங்கி நின்று கொண்டேன். பிரவீன் அடித்தான்........ அவன் துரதிஷ்டம் பந்து நேராக என்னை நோக்கி வே
க

மாய் உருண்டு வர நான் அலட்சியமாய் காலாலையே உதைத்து ஆத்திரம் பீறிட கத்தினேன். அதன் பின் நிகழ்ந்தது அனைத்தும் கண்ணீர் சொரியும் நினைவுகள். எங்கள் கொண்டாட்டம் அடங்க வெகு நேரம் ஆனது...

என் காலில் பட்ட காயத்திற்கு தண்ணீர் விட்டு கழுவி கொண்டிருந்தேன். எப்போதுமே பாராட்டாத கிறிஸ்த்துதாஸ் சார் அருகில் வந்து முதுகை தட்டி "வெரி குட்' சொல்லி போனார்.

சாத்தியமில்லாத இலக்குகள் என்று எதுவும் இல்லை என்பதை முதல் முதலாக கற்று தந்த நாள் அது

நான் கடந்து போனவை............

2010-06-29T16:26:00.005-04:00